Joni Mitchell
| Joni Mitchell | |
|---|---|
 Joni Mitchell, performing in 1998
|
|
| Informacije | |
| Ime po rođenju | Roberta Joan Anderson |
| Rođen/a | 7. novembar 1943. |
| Porijeklo | Fort Macleod (Alberta), Alberta, Kanada |
| Žanrovi | Folk rock, jazz, art rock, world |
| Zanimanja | Pjevačica, kantautorica, muzička producentica, slikarica |
| Instrumenti | vokali, klavir, gitara, cimbala |
| Godine aktivnosti | 1964– |
| Diskografske kuće | Reprise (1968–1972; 1994–2001) Asylum (1972–1981) Geffen (1982–1993) Nonesuch (2002) Hear Music (2007–present) |
| Website | www.JoniMitchell.com |
Joni Mitchell, CC (rođena kaoRoberta Joan Anderson; 7. novembar 1943 -) je kanadska muzičarka, kantautorica i slikarica.[1]
Mitchell se pjevanjem počela baviti u noćnim klubovima rdone Zapadne Kanade, a potom bila svirala i pjevala na ulicama Toronta. Sredinom 1960-ih je otišla New York kako bi se pridružila tamošnjoj folk sceni te snimila debitantski album godine 1968. istovremeno stekavši slavu i kao spisateljica pjesama ("Urge for Going", "Chelsea Morning", "Both Sides Now", "Woodstock") i kao pjevačica.[2] Nakon što se skrasila u Južnoj Kaliforniji, Mitchell je igrala ključnu ulogu u folk rock pokretu koji je tada dominirao muzičkom scenom. Blue, njen album iz 1971. godine temeljen na osobnim iskustvima, smatra se jednom od najupečatljivijih i najuticajnijih ploča svih vremena.[3] Mitchell je tako imala pop hitove kao "Big Yellow Taxi", "Free Man in Paris" i "Help Me", posljednje dvije s uspješnog albuma Court and Spark' iz 1974. godine'.[4]
Mitchellin sopran, osobiti harmonični stil sviranja gitare i klavirski aranžmani su postajali sve složeniji 1970-ih te je došla pod uticaj jazza, miješajući ga s popom, folkom i rockom na eksperimentalnim albumima kao što je Hejira iz 1976. Blisko je surađivala s jazz velikanima kao što su Pat Metheny, Wayne Shorter, Jaco Pastorius, Herbie Hancock, te na posthumno izdanoj ploči Charlesa Mingusa iz 1979..[5] 1980-ih Mitchell se manje orijentirala na snimanje i izvođenje muzike, ali se više okrenula prema popu, često koristeći sintesajzere kao i eksplicitno politički sadržaj pjesama, u kojima je izražavala protest zbog društvenih i ekoloških problema.
Mitchell je izuzetno cijenjena i od kritičara i od kolega. Rolling Stone ju je nazvao "jednom od najvećih autorica pjesama ikad""[6] dok Allmusic za nju tvrdi "Kada se prašina slegne, Joni Mitchell može ostati kao najvažniji i najuticajnija muzičarka kraja 20. vijeka."[7] Pred kraj vijeka, Mitchell je imala izuzetan uticaj na muzičare različitih žanrova - od R&Ba prekoalternative rocka do jazza.[8] Mitchell je isto tako likovna umjetnica. Ilustrirala je svoje albume albums, a 2000. godine sebe opisala kao "slikaricu izbačenu iz kolosijeka okolnostima."[9] Mitchell je poznata i kao izuzetno oštra kritičarka muzičke industrije, te je prestala snimati albuime posljednjih nekoliko godina kako bi se posvetila slikanju. Godine 2007. je pak izdala Shine, prvi album nakon devet godina.
[uredi - уреди] Izvori
- ↑ JoniMitchell.com - Biography
- ↑ The Independent, August 10, 2007
- ↑ The Rolling Stone 500 Greatest Albums of All Time (Blue is listed at No. 30)
- ↑ Ankeny, Jason. All Music Guide
- ↑ Mitchell, Joni (Roberta Joan Anderson) at Encyclopedia of Jazz Musicians
- ↑ Greška citiranja Invalid
<ref>tag; no text was provided for refs namedwild; $2 - ↑ allmusic ((( Joni Mitchell > Biography )))
- ↑ A Tribute to Joni Mitchell
- ↑ Interview with the Toronto Globe and Mail
[uredi - уреди] Eksterni linkovi
- JoniMitchell.com
- 1974 Cover Story: Time Magazine, following Joni Mitchell's Court and Spark album and tour.
- Hear the public radio special "The Emergence of Joni Mitchell"
- Salon.com - Joni Mitchell
- Joni Mitchell at the Rock and Roll Hall of Fame
- Joni Mitchell in the Canadian Encyclopedia
- CBC Digital Archives - Joni Mitchell: All Sides Now
- Joni Mitchell na Internet Movie Database
- Joni Mitchell na Projektu Open Directory
- Joni Mitchell na Last.fm
|
|||||||||||||||||||||||
