Helioseizmologija

Izvor: Wikipedia

Helioseizmologija se bavi proučavanjem Sunčevih oscilacija. Šezdedetih godina 20. veka otkriveno je da delovi Sunčeve površine osciluju u periodu od oko pet minuta. Prvobitno su ove oscilacije protumačene kao manifestacije konvektivnih kretanja, ali je sedamdesetih shvaćeno da su posmatrana kretanja superpozicija mnogih globalnih rezonantnih oscilacija struktura Sunca.

Značajna talasna kretanja su akustična i gravitaciona. Ipak, oscilacije koje su do sada posmatrane su pretežno akustične. Na kretanje akustičnih talasa utiče gravitacija i Sunčeva slojevita struktura, a takođe i rotacija i magnetno polje. Frekvencija i druge karakteristike oscilacija nam daju podatke o fizičkom stanju Sunčeve unutrašnjosti. Za pokretački mehanizam veruje se da su turbulentna konvektivna kretanja koja proizvode akustične talase. Međutim, samo oscilacije koje zadovoljavaju rezonantne uslove stvaraju globalne oscilacije Sunca.

Jedan od prvih rezultata helioseizmologije je da je 1977. godine shvaćeno da je unutrašnja granica Sunčeve konvektivne zone znatno dublje nego što se smatralo iz tadašnjih zvezdanih modela.

Literatura[uredi - уреди]

  • Thompson, Michael J. 2004. Solar interior: Helioseismology and the Sun's interior. Astronomy & Geophysics, Volume 45, Issue 4, pp. 4.21-4.25.
Sunce Sunce
Unutrašnja struktura: JezgroRadijativna zonaTahoklinKonvektivna zonaFotosfera
Spoljašnja struktura: Atmosfera (Hromosfera · Tranziciona zona · Korona) • Sunčev vetarHeliosferaTerminacioni šokHeliopauzaMagnetno polje
Pojave na Suncu: Sunčeve pegeFakuleGranuleSupergranuleSpikuleSunčeve bakljeErupcijeProtuberanceKoronalni lukoviKoronalne eksplozijeKoronalne rupe
Pojave vezane za Sunce: Sunčeva aktivnost (Sunčev ciklus) • Sunčevo zračenjeSunčev dinamoRotacijaPomračenjaHelioseizmologijaProblem Sunčevih neutrinaStandardni model Sunca
Astronomija