Thomas Pelham-Holles, 1. vojvoda od Newcastlea

Izvor: Wikipedia
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Njegova milost
Vojvoda od Newcastlea
KG PC FRS
1stDukeOfNewcastleOld.jpg
A portrait of the Duke painted around 1750
premijer Velike Britanije
Na položaju
29. jun 1757 – 26. maj 1762
MonarhGeorge II
George III
PrethodiVojvoda od Devonshirea
SlijediEarl od Butea
Na položaju
16. mart 1754 – 11. novembar 1756
MonarhGeorge II
PrethodiHenry Pelham
SlijediVojvoda od Devonshirea
Lični detalji
Rođenje21. jul 1693. (1693-07-21)
London, Kraljevina Engleska
Smrt17. novembar 1768. (dob: 75)
Lincoln's Inn Fields, Middlesex, Engleska, Kraljevina Velika Britanija
PočivališteAll Saints Churchyard, Laughton, East Sussex
Politička strankaVigovska stranka
Supružnik/ciLady Harriet Godolphin(1717–Greška izraza: Neočekivani < operator)
RoditeljiThomas Pelham, 1st Baron Pelham
Lady Grace Holles
Alma materClare College, Cambridge
Potpis

Thomas Pelham-Holles, 1. vojvoda od Newcastle upon Tynea i 1. vojvoda od Newcastle-under-Lymea, KG PC FRS (21. jul 1693 – 17. novembar 1768) je bio britanski vigovski političar i državnik, koji je u dva navrata - od 1754. do 1756. te od 1757. do 1762. godine - služio kao premijer Velike Britanije.

Rođen u porodici sitnih vigovskih plemića, Thomas Pelham-Holles je kao mladić naslijedio ogromna imanja u Sussexu, koja je brzo počeo koristiti kako bi stvorio šiorku mrežu političkih klijenata, koja će mu kasnije izuzetno koristiti u karijeri. Kada je nakon smrti kraljice Anne izbila sukcesijska kriza, Pelham-Holles se iskazao svojim organizacijskim sposobnostima, vodeći vigovce u uspješnoj borbi protiv jakobita i omogućivši da George I iz dinastije Hanover postane novi britanski kralj. Nakon toga je postao bliski suradnik premijera Roberta Walpolea, kao i mlađeg brata Henryja Pelhama u čijim je vladama služio kao ministar, često imajući snažan upliv na vanjsku politiku, što je posebno došlo do izražaja u bratovom mandatu prilikom koga je okončan Rat za austrijsko nasljedstvo.

Brata je na mjestu premijera naslijedio nakon njegove smrti 1754. godine. Prvi mandat je obilježila diplomatska kriza, dijelom uzrokovana kolonijalnim sukobom sa Francuskom u Sjevernoj Americi, a dijelom tzv. Diplomatska revolucija kojom su Francuska i Austrija postale saveznice, ostavivši Britaniju jedino sa Pruskom kao saveznikom na evropskom kontinentu. Nedugo nakon izbijanja Sedmogodišnjog rata je Pelham-Holles zbog tih neuspjeha prisiljen na ostavku na mjesto premijera.

Pelham-Holles je na mjesto premijera imenovan sljedeće godine, sa time da je za šefa diplomacije imao svoga dugogodišnjeg suparnika Williama Pitta Starijeg. Iako su se on i Pitt značajno razlikovali po pitanju strategije (Pelham-Holles je preferirao rat na evropskom koninentu, a Pitt u kolonijama), sa vremenom su se pomirili, a njihova strategija je urodila plodom nizom odlučujućih pobjeda nad Francuzima u tzv. Čudesnoj 1759. godini. Pelham-Holles, međutim, nije uspio dovršiti rat kao premijer, jer je u međuvremenu na prijestolje bio došao mladi kralj George III koji je prema njemu, za razliku od oca Georgea II gajio duboku antipatiju. Pod njegovim pritiskom je Pelham-Holles morao odstupiti, te se smatra posljednjim britanskim premijerom koji je položaj izgubio zbog volje monarha. Nakon toga je išao u opoziciju, prije nego što je godine 1765. nakratko imenovan u Tajni savjet.

Vanjske veze[uredi | uredi kôd]