The Man Who Laughs

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Disambig.svg Za ostale upotrebe, pogledajte Čovjek koji se smije (razvrstavanje).
The Man Who Laughs

Kino-poster
Režija Paul Leni
Producent Paul Kohner
Scenario J. Grubb Alexander
Walter Anthony
Mary McLean
Charles E. Whittaker
Predložak L'Homme qui rit autor:
Victor Hugo
Uloge Mary Philbin
Conrad Veidt
Brandon Hurst
Olga V. Baklanova
Cesare Gravina
Stuart Holmes
Samuel de Grasse
George Siegmann
Josephine Crowell
Muzika William Axt
Sam Perry
Erno Rapee
Fotografija Gilbert Warrenton
Montaža Edward L. Cahn
Maurice Pivar
Studio Universal Pictures
Distribucija Universal Pictures
Datum(i) premijere
27. april 1928 (1928-04-27) (New York)
Trajanje 110 min.
Zemlja  SAD
Jezik nijemi
engleski međutitlovi
Budžet 1 mil. US$

The Man Who Laughs (sh. Čovjek koji se smije) je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1928. u režiji Paula Lenija. Iako se ponekad navodi kao horor, po žanru je u stvari kostimirana melodrama, a temelji se na romanu francuskog književnika Victora Hugoa. Radnja je smještena u Englesku na prijelazu iz 17. u 18. vijek, a protagonist, čiji lik tumači Conrad Veidt je putujući zabavljač kome je kao djetetu lice namjerno unakaženo tako da stalno na njemu "nosi" groteskni "osmjeh".

The Man Who Laughs je predstavljao jedan od najskupljih i najambicioznijih projekata Universal, čiji je šef Carl Laemmle nastojao ponoviti uspjeh sličnih gotskih melodrama kao što su The Hunchback of Notre-Dame i Phantom of the Opera. Laemmle je bio duboko impresioniran njemačkim filmom Waxwork iz 1924. godine, pa je stoga za svoj film angažirao režisera Lenija, kao i glavnog glumca Conrada Veidta, nakon što je Lon Chaney, specijalist za uloge unakaženih likova, postao nedostupan zbog ugovora s MGM-om. Laemmle je filmu, za razliku od predloška, dodao i hepi end. Film je, međutim, morao čekati godinu dana na distribuciju, jer je Universal odlučio na njega nadodati zvučnu podlogu (muziku, efekte) preko sistema Movietone. Kritika ispočetka nije bila sklona filmu, ali je kasnije postao zanimljiv historičarima stripa nakon što je Bob Kane priznao da mu je upravo Veidtov nastup poslužio kao inspiracija za stvaranje lika Jokera u filmovima o Batmanu.

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]