Srbi u Sarajevu

Izvor: Wikipedia

Srba u Sarajevu, po popisu iz 1991. godine, je bilo 157.526 (~30% stanovništva). Danas, posle rata u Bosni i Hercegovini, malo ih je ostalo u gradu. Većina se odselila, ili u inostranstvo, ili u Istočno Sarajevo, u Republici Srpskoj.

Prema procenama, danas u Sarajevu živi oko dvadesetak hiljada Srba.[1]

Opsada Sarajeva[uredi - уреди]

Na početku rata, neki Srbi su ostali u Sarajevu, dok su neki prešli u okolna naselja pod kontrolom Vojske Republike Srpske. Tokom rata je veliki broj sarajevskih Srba koji su se borili u redovima Armije BiH bilo prijavljeno ili raspoređeno u 102. motorizovanoj brigadi, koja je u narodu iz zafrkancije prozvana – „Sto druga slavna pravoslavna.“[2]

Mnogi Srbi su tokom opsade Sarajeva stradali od granata ispaljenih sa položaja Vojske Republike Srpske. Preko 11.000 stanovnika Sarajeva poginulo, a nacionalna struktura poginulih je približno proporcionalna sastavu stanovništva u toku rata u opkoljenom Sarajevu.[3] Predsjednik Srpskog građanskog vijeća Mirko Pejanović procenjuje da su "među 12.000 stradalih Sarajlija, koliko je zabeleženo u minulom ratu, najmanje jedna četvrtina bili pripadnici srpskog naroda ili onih koji su imali etničko srpsko poreklo".[4] Takođe, neki su ubijeni od strane jedinica Armije BiH u gradu[5], a protiv nekih od zločinaca su još tokom opsade preduzete zakonske mere.[6] Predsednik Republike Srpske Milorad Dodik tvrdi da je "početak rata u Sarajevu 6. aprila 1992. godine bio početak progona Srba i najvećeg etničkog čišćenja iz jednog grada u Evropi od Drugog svjetskog rata".[7] Jovan Divjak se suprotstavio propagandi u manipuliranju srpskim žrtvama u Sarajevu, odbivši navode o masovnom stradanju Srba, ističući da su Srbi u Sarajevu pretežno stradali od srpskih granata, a da nad Srbima nije vršen planski ili sistematski zločin. [8]

Veliki broj sarajevskih Srba se iselio tokom opsade Sarajeva 1992-96, a najviše ih je otišlo nakon potpisivanja Dejtonskog sporazuma, krajem 1995. godine, kada su sarajevska naselja naseljena Srbima: Grbavica, Nedžarići, Ilidža, dio Dobrinje, Rajlovac, Vogošća, Nahorevo… pripala Federaciji BiH. Radovan Karadžić i Momčilo Krajišnik su tada sarajevskim Srbima naložili da ne ostaju u “Alijinoj državi”, dajući im instrukcije: “Napuštajte i prelazite u RS”.[9]

Pravoslavne crkve[uredi - уреди]

Dve najznačajnije srpske pravoslavne crkve u gradu su Stara pravoslavna crkva (crkva Svetih arhangela Mihaila i Gavrila) iz 16. veka, i Saborna crkva iz 1860-ih.

Znamenite ličnosti[uredi - уреди]

Galerija Srba iz Sarajeva[uredi - уреди]

Povezano[uredi - уреди]

Izvori[uredi - уреди]

Spoljašnje veze[uredi - уреди]