Novi Banovci

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Novi Banovci
Osnovni podaci
Država  Srbija
Pokrajina Vojvodina
Upravni okrug Sremski
Opština Stara Pazova
Stanovništvo
Stanovništvo ((2002)) 15835
Gustina stanovništva 1063 st./km²
Geografija
Koordinate 44°57′10″N 20°16′33″E / 44.952833°N 20.275833°E / 44.952833; 20.275833
Površina 8,8 km²
Novi Banovci is located in Srbije
Novi Banovci
Novi Banovci
Novi Banovci (Srbije)
Ostali podaci
Poštanski kod 22304 ,22305
Pozivni broj 022
Registarska oznaka ST


Koordinate: 44° 57′ 10" SGŠ, 20° 16′ 33" IGD


Novi Banovci je naselje u Vojvodini, odnosno Srbiji koje administrativno pripada opštini Stara Pazova u Sremskom okrugu na desnoj obali Dunava, udaljeno 12 kilometara uzvodno od Zemuna. Mesto je udaljeno od Batajnice 3 kilometra. Prema popisu iz 2002. bilo je 9358 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 6354 stanovnika).(Prema popisu stanovništva od 2015.godine bilo je 15835 stanovnika)

Geografija[uredi - уреди | uredi izvor]

Naselje je spojeno sa Starim Banovcima sa kojima čini jednu celinu, poznatu i kao Banovci, koji imaju oko 15.000 stanovnika. Pored mesta prolazi autoput E-75 koji predstavlja glavnu vezu Novih Banovaca i Beograda, kao i vezu Novih Banovaca i Novog Sada koji je udaljen 60 km.

Kroz naselje prolazi i regionalni put koji povezuje Banovce sa Batajnicom, Zemunom, Beogradom, Ugrinovcima, Dobanovcima, Surčinom kao i regionalni put koji povezuje Banovce sa podunavskim selima Belegišom, Surdukom, Novim i Starim Slankamenom, Krčedinom, Beškom, a potom sa Sremskim Karlovcima i Novim Sadom. Takođe postoje i regionalni putevi Banovci-Nova Pazova-Šimanovci i Banovci-Stara Pazova-Inđija-Golubinci-Putinci-Ruma-Sremska Mitrovica.

Istorija[uredi - уреди | uredi izvor]

Područije na kojem se nalaze Novi Banovci naseljavano je još od davnina. U centru naselja postoji rimsko arheološko nalazište Burgena. Novi Banovci predstavljali su raskrsnicu Istoka i Zapada a i dan danas u centru mesta postoji kuća pod nazivom „Janeskina kafana“ koja je u tursko vreme služila kao konačište za sve vojnike i trgovce koji su putovali za Istanbul i Beč.

Pre Drugog svetskog rata skoro polovina stanovnika bili su Nemci, tj. Folksdojčeri. Posle završetka Drugog svetskog rata Hrvata je bilo najviše naseljenih u Novim Banovcima da bi ta slika počela da se menja 1950. godine kolonizacijom, kada Nove Banovce počinju da naseljavaju Srbi iz Dalmacije, Bosne i iz ostalih krajeva Srbije.

Mesto je počelo naglo da se razvija početkom 1980. godine kada pored Novih Banovaca niče stambeno naselje Banovci-Dunav skraćeno nazvano Kablar. Prve stambene zgrade useljene su 1985. godine. Usled većeg priliva stanovništva poslednjih petnaest godina naselje se širi velikom brzinom.

Demografija[uredi - уреди | uredi izvor]

U naselju Novi Banovci živi 7543 punoletna stanovnika, a prosečna starost stanovništva iznosi 38,2 godina (37,5 kod muškaraca i 38,9 kod žena). U naselju ima 3154 domaćinstva, a prosečan broj članova po domaćinstvu je 2,97.

Ovo naselje je u uglavnom naseljeno Srbima (prema popisu iz 2002. godine), a u poslednja tri popisa, primećen je porast u broju stanovnika.

Grafik promene broja stanovnika tokom 20. veka
Demografija
Godina Stanovnika
1948. 1341 [1]
1953. 1451
1961. 1592
1971. 1842
1981. 4077
1991. 6354 6220
2002. 9796 9358
Etnički sastav prema popisu iz 2002.
Srbi
  
8116 86.72%
Hrvati
  
331 3.53%
Jugosloveni
  
176 1.88%
Crnogorci
  
72 0.76%
Romi
  
38 0.40%
Makedonci
  
31 0.33%
Mađari
  
30 0.32%
Slovaci
  
29 0.30%
Muslimani
  
27 0.28%
Goranci
  
26 0.27%
Rusi
  
7 0.07%
Bošnjaci
  
6 0.06%
Nemci
  
5 0.05%
Slovenci
  
3 0.03%
Albanci
  
3 0.03%
Ukrajinci
  
2 0.02%
Česi
  
1 0.01%
Vlasi
  
1 0.01%
Bunjevci
  
1 0.01%
nepoznato
  
211 2.25%


Reference[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. Knjiga 9, Stanovništvo, uporedni pregled broja stanovnika 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 2002, podaci po naseljima, Republički zavod za statistiku, Beograd, maj 2004, ISBN 86-84433-14-9
  2. Knjiga 2, Stanovništvo, pol i starost, podaci po naseljima, Republički zavod za statistiku, Beograd, februar 2003, ISBN 86-84433-01-7

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]


Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]