Noseći protein

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu

Noseći proteini omogućavaju difuziju različitih molekula, dok kanalni proteini učestvuju u aktivnom prenosu jona, malih molekula, ili makromolekula, kao što su drugi proteini, kroz biološke membrane.[1] Noseći proteini su integralni/unutrašnji [2] membranski proteini. Oni permanentno postoje unutar membrane koju premoštavaju, i kroz koju transportuju supstance. Membranski transportni proteins pomažu u prenosu supstanci putem posredovane difuzije ili aktivnog transporta. Ti mehanizmi kretanja su poznati kao transport posredovan nosačem.[3] Svaki noseći protein je dizajniran da prepoznaje samo jednu supstancu ili jednu grupu veoma sličnih supstanci. Istraživanja su ustanovila korelacije između defekta specifičnih nosećih proteina i specifičnih bolesti.[4]

Reference[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. Sadava, David, et al. Life, the Science of Biology, 9th Edition. Macmillan Publishers, 2009. ISBN 1-4292-1962-9. p. 119.
  2. Cooper, Geoffrey (2009). The Cell: A Molecular Approach. Washington, DC: ASM Press. str. 62. ISBN 9780878933006. 
  3. Thompson, Liz A. Passing the North Carolina End of Course Test for Biology. American Book Company, Inc. 2007. ISBN 1-59807-139-4. p. 97.
  4. Sadava, David, Et al. Life, the Science of Biology, 9th Edition. Macmillan Publishers, 2009. ISBN 1-4292-1962-9. p. 119.