Ničiji sin

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Ničiji sin
Režija Arsen Ostojić
Producent Jozo Patljak
Scenario Mate Matišić
Uloge Alen Liverić
Mustafa Nadarević
Muzika Mate Matišić
Montaža Dubravka Slunjski
Studio Alka-Film Zagreb Radio-televizija
RTV Slovenija
Hrvatska radiotelevizija
Datum(i) premijere
8. januar 2008 (2008-01-08)
Trajanje 100 minuta
Zemlja  Hrvatska
 Slovenija

Ničiji sin je hrvatsko-slovenski igrani film snimljen u režiji Arsena Ostojića po scenariju Mate Matišića. Po žanru je drama koja se bavi politički osjetljivom temom odnosa Hrvata i Srba nakon raspada Jugoslavije i ratnih sukoba. Na Pulskom festivalu je osvojio nagradu Zlatnu arenu.

Sadržaj filma[uredi - уреди | uredi izvor]

Ivan je bivši rok pevač i ratni vojni invalid koji je u ratu u Hrvatskoj izgubio obe noge. I dok se Ivan suočava sa propalim brakom i neizvesnom budućnošću, njegov je otac Izidor kandidat na parlamentarnim izborima. Kao nekadašnji politički zatvorenik Izidor računa na pobedu, ali mu kampanju poremeti dolazak srpskog izbeglice Sime koji ga je u bivšem režimu uhapsio.

Uloge[uredi - уреди | uredi izvor]

Glumac Uloga
Alen Liverić Ivan
Mustafa Nadarević Izidor
Biserka Ipsa Ana
Zdenko Jelčić Simo
Goran Grgić inspektor
Darija Lorenci Marta
Nikša Mrkšić Josip
Dražen Kun Stipe
Slaven Knezović Mika
Inge Apelt Simova sestra
Vjenčeslav Kapural Komšija
Alen Salinović Branko
Đorđe Kukuljica Portir
Luka Peroš Policajac
Nebojša Borojević Izbeglica
Mirjana Sinozić Medicinska sestra
Milivoj Beader Pacijent
Nikolina Skenderija Rumunka

Kritike[uredi - уреди | uredi izvor]

Nenad Polimac: [1]

Quote right font awesome.svg „Film je snimljen po istoimenoj drami Mate Matišića, pa je na njemu krivica za nezgrapnu dramsku strukturu u kojoj središnji deo radnje čini poveliki, povremeno ne baš razgovetan flešbek. Politički gledano, film je razornog sadržaja, s porukom da je aktuelna hrvatska stvarnost sazdana na lažnim temeljima, međutim učinak je skroman, jer gledalac već nakon pola sata prestane mariti za ono što se zbiva na ekranu.”

Željko Luketić: [2]

Quote right font awesome.svg „Ostojićev je rediteljski habitus mlitav i posve se oslanja na stare soc-realističke trikove u kojima se svaka tobože dramatična sekvenca kao za Pavlovljevog psa podebljava preglasnom muzikom, dramatičnim rezanjem ili flešbekovima. Ostojić se priklanja i tipičnom pamfletnom postupku u kojem invaliditet junaka ne predstavlja dramatični motiv ili okidač, nego je on tu da jednostavno izazove žaljenje. Tom čoveku bez nogu jedina bi još gora stvar u životu bila da se sazna da je Srbin. Sve to biće pušteno unazad, tako da najjače scene budu na početku, a sve slabije idu prema kraju, između je tek niz koji dinamiku crpi iz sapunice i to na način da kad neko kaže važnu stvar, istom zasvira gong. Ta patnja likova vidljiva je i bez klišea o lošim-dobrim Srbima i Hrvatima koji su Srbi-Hrvati, bez pevanja pesama koje jamče smrt.”


Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

Spoljašnje veze[uredi - уреди | uredi izvor]