Manastir Kosijerevo

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Manastir Kosijerevo
Pošalji fotografiju
Koordinate 42° 46′ 24" SGŠ, 18° 29′ 55" IGD
Država  Crna Gora
Godina osnivanja prva polovina 14. vijeka
Ktitor
Lokacija Petrovići (Nikšić)
Jurisdikcija SPC


Koordinate: 42° 46′ 24" SGŠ, 18° 29′ 55" IGD
Manastir Kosijerevo je manastir SPC, deo Eparhije Budimljansko-nikšićke. Nalazi se na desnoj obali Trebišnjice, u mjestu po kome se i zove, na krajnjem jugozapadu Banjana. Podignut je u prvoj polovini 14. vijeka. U skorije vrijeme tj. 1966. manastir je promijenio i svoje mjesto, izmješten je u selo Petroviće, jer je njegovo Kosijerevo potopljeno vodom Bilećkog jezera. Prema tome, srpski srednjovjekovni Manastir Kosijerevo postoji i danas kao hram, ali je on novo graditeljsko djelo. Manastir je za vrijeme Turaka imao ulogu ne samo duhovnog već i kulturno-političkog centra. Imao je veoma važnu ulogu u objedinjavanju Hercegovine u borbi protiv Turaka. U ovom manastiru su bile mošti Svetog Arsenija Srpskog od 1884. godine do 1914. godine. Posle su prenete u manastir Ždrebaonik. Trenutno se u manastiru nalazi stopalo Svetog Apostola Luke. Manastirska crkva posvećena je Roždestvu Presvete Bogorodice, a podignuta je prvoj polovini 14. veka. Izvori pominju proigumana Dionisija 1592. god, proigumana Stefana koji je 1775. godine manastiru priložio panagijar koji je izradio majstor Đorđe Kruščević. Turci su porušili manastir 1807. godine, a obnovio ga je hadži Dionisije Dobrićevac 1817. god. U Prvom svetskom ratu manastir je ponovo stradao.

Ikonostas u duborezu je 1964. godine uradio majstor Urošević iz Beograda, a crkvu je živopisao Naum Andrić. U manastiru se nalazi i kapela posvećena Svetom Apostolu Luki koja je osveštana 2004. godine. Manastirski letopis beleži darove priložnika: Igumana Teodosija Koprivice koji je 1863. godine poklonio srebrna kandila, Igumana Teodosija Miškovića koji je 1860. poklonio Evanđelje okovano srebrom, austrougarskog oficira koji je posle isceljenja poklonio manastiru jedno zvono, gospodina Blagoja Mrkajića iz Petrovića koji je takođe poklonio jedno zvono itd[1].

Vidi još[uredi - уреди | uredi izvor]

Reference[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. Predrag Vukić, Pravoslavlje u Crnoj Gori, Mitropolija Crnogorsko-primorska, Svetigora, Cetinje 2006, str. 115

Literatura[uredi - уреди | uredi izvor]

Izvod iz:Pravoslavlje u Crnoj Gori, Mitropolija Crnogorsko-primorska, Svetigora, Cetinje 2006

Spoljašnje veze[uredi - уреди | uredi izvor]