Lido di Venezia

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Lido di Venezia
Lido di Venezia
Država  Italija
Stanovništvo 15.366
Površina 0.44 km²
Lido di Venezia is located in Venecijanska laguna
Lido di Venezia
Lido di Venezia
Lido di Venezia na karti Venecijanske lagune

Lido di Venezia ili jednostavno samo Lido je 12 kilometara dugi i uski otok (od 200 - 1600 m) na ulazu u Venecijansku lagunu, ujedno je to ime jednog od naselja metropolitanske Venecije na kojem stalno živi oko 17 000 stanovnika. Tokom ljeta broj stanovnika otoka se uvelike poveća dolaskom brojnih turista (danas većinom talijanskih) koji tradicionalno ljetuju svakog ljeta na Lidu.

Na Lidu se krajem ljeta održava poznati Venecijanski filmski festival od 1932 godine.[1]

Geografske karakteristike[uredi - уреди | uredi izvor]

Geološki Lido je pješčana sprud na ulazu u Venecijansku lagunu koja se nastavlja na poluotok Cavallino na sjeveru, i otok Pellestrina na jugu. Na Lidu se zapravo nalaze tri odvojena naselja; Lido na sjeveru, Malamocco na sredini otoka, i Alberoni na krajnjem jugu.

Danas je Lido najveće naselje na otoku, tu se nalazi većina velikih hotela; Ausonia & Hungaria, Grand Hotel des Bains, Grand Hotel Excelsior, i većina važnih javnih objekata; Venecijanski Casino i Palača filmskog festivala (Palazzo del Cinema). Malamocco je bio prvo naselje na otoku i kroz puno stoljeća jedino. Malamocco je u jednom razdoblju (742 - 811) bio i sjedište venecijanskog dužda. U naselju Alberoni nalazi se Golf klub, osnovan 1928.

Na Jadranskoj strani otoka, više od polovice obale čine pješčane plaže, veći dio pripada različitim hotelima i ljetnikovcima. Među njima su poznati Excelsior, Ausonia & Hungaria i Des Bains, ovaj potonji hotel s kraja 19. st. poslužio je kao izvrsna kulisa za film Luchina Viscontija Smrt u Veneciji, rađenom po noveli Thomasa Manna.

Centar Lida je ulica Gran Viale Santa Maria Elisabetta, duga oko 700 m, koja vodi s jednog na drugi kraj otoka. Uz nju se nalaze većina javnih sadržaja na Lidu (trgovine, restorani, uredi). Na kraju ulice sa Venecijanske strane, leži lučica sa stanicom Santa Maria della Vittoria, sa koje polaze vaporetti prema Veneciji, kao i autobusna stanica za destinacije na otoku.

Historija[uredi - уреди | uredi izvor]

Za ranog srednjeg vijeka ime Lido Bovense ili Lido di San Nicolò odnosio se samo na kraj južno od Malamocca. Malamocco je bio jedno od najvećih naselja u Venecijanskoj laguni, ali je nakon strašne kataklizme (možda ogromnog plimnog vala) propao u 12. vijeku, sjeverni dio otoka nikada nije bio jače naseljen. Na samom početku Četvrtog križarskog rata 1202., Lido je bio polazni logor za desetak hiljada križara, koji su tamo ostali utaboreni nekoliko mjeseci jer nisu mogli platiti Mlečanima ugovorenu cijenu za transport brodovima do Palestine.

Od 16. vijeka počele su bogate plemićke venecijanske obitelji graditi svoje ljetnikovce na Lidu, tako je i familija Pisani zgradila svoj 1573. po nacrtima najpoznatijih arhitekata iz tog vremena: Andrea Palladio i Antonio da Ponte. Od 17. vijeka počelo se obrazovati naselje Lido, oko crkve Santa Maria Elisabetta. No još sredinom 19. vijeka otok je bio prepun povrtnjaka i voćnjaka. Krajem 19. vijeka Lido se izgradio kao luksuzno balnearno mjesto, tada je podignuta i većina hotela i ladanjskih kuća na otoku.[1]

Naslijeđe[uredi - уреди | uredi izvor]

Pojam Lido se vremenom počeo vezivati uz luksuz i balnearni turizam, tako se s vremenom počeo koristiti u anglosaksonskom svijetu kao naziv za poseban tip vanjskih bazena, a u najnovije doba za luksuzne palube (Lido decks) sa bazenima na brodovima za krstarenje.

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

Eksterni linkovi[uredi - уреди | uredi izvor]