Kordopski Emirat

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
إمارة قرطبة
((ar)) Imārah Qurṭuba
Kordopski Emirat
Umayyad Flag.svg
756 – 929 Califato de Córdoba - 1000.svg

Zastava Córdoba

Zastava

Location of Córdoba
Karta Kordopskog Emirata 929. (zeleno)
Glavni grad Córdoba
Jezik/ci arapski, berberski, mozarapski, hebrejski
Religija sunitski islam
Vlast monarhija
Historija
 - Abd al-Rahman I proglašen emirom Córdobe 756
 - Abd-ar-Rahman III proglašen kalifom Córdobe 929
Danas teritorija od  Andora
 Gibraltar (UK)
 Maroko
 Portugal
 Španija

Kordopski Emirat (arap. إمارة قرطبة, Imārah Qurṭuba) je bio neovisni emirat na Pirinejskom poluotoku između 756. i 929. s Córdobom kao glavnim gradom.

Nakon omejadskog osvajanja Hispanije u periodu između 711. i 718. godine, Iberijski poluotok je osnovan kao pokrajina pod Omejadskim Kalifatom. Ovi vladari osnovali su svoju prijestolnicu u Córdobi i od kalifa iz Damaska dobili su ​​titulu valije ili emira.

Godine 756. Abd ar-Rahman I oglušio se na pozive abasidskog kalifa u Damasku i postao neovisan emir. Ranije je šest godina proveo u bijegu nakon što su Omejadi izgubili položaj kalifa u Damasku 750. godine. S ciljem da učvrsti svoju vladarsku poziciju, porazio je postojeće muslimanske vladare tog područja i ujedinio razne lokalne feude u emirat. Međutim, ovom prvom ujedinjenju al-Andalusa pod Abd ar-Rahmanom I još uvijek je trebalo više od 25 godina za potpunu centralizaciju (Toledo, Zaragoza, Pamplona, Barcelona).

Idući vijek i pol, njegovi potomci i dalje su vladali kao kordopski emiri s nominalnom kontrolom nad ostatkom al-Andalusa. U praksi, stvarna vlast je ovisila o sposobnostima pojedinog emira. Primjerice, pod vladavinom Abdalaha kordopska vlast nije se protezala izvan samog grada Córdobe.

Po dolasku na prijestolje njegovog unuka Abd ar-Rahmana III, koji ga je naslijedio 912. godine, politički pad emirata je bio evidentan. Abd ar-Rahman III je vrlo brzo vratio omejadsku moć u al-Andalusu, proširivši je također po zapadnom dijelu Sjeverne Afrike. Namjeravajući učvrstiti svoj autoritet i prekinuti nemire i sukobe koji su poharali Iberijski poluotok, godine 929. proglašava sebe kalifom i uzdiže državu na prestižan status koji su istovremeno imali Abasidi u Bagdadu i šijitski Fatimidi u Tunisu, koji su im predstavljali konkurenciju oko kontrole Sjeverne Afrike.

Literatura[uredi - уреди | uredi izvor]