Kneževina Seborga

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Kneževina Seborga
Principato di Seborga
Zastava Seborge Grb Seborge
Zastava Grb
krilatica: Sub Umbra Sedi
Položaj Seborge
Glavni grad Seborga
Službeni jezik italijanski, ligurijski
Knez: Marselo Menegato
Premijer: Marselo Menegato
Površina  
 - Ukupno 15 km² ([[Spisak država po površini|]])
Stanovništvo  
 - 2010. 312 ([[Spisak država po broju stanovnika|]])
 - Gustina /km² 
Valuta seborški luiđino
Vremenska zona UTC +1
Pozivni broj +{{{pozivni broj}}}

Kneževina Seborga je samozvana i samoproglašena mikronacija koja se nalazi u severozapadnom delu italijanske provincije Ligurija, nedaleko od francuske granice i Kneževine Monako[1].

Istorija[uredi - уреди | uredi izvor]

Mapa Seborge
Pogled na Seborgu

Prvo poznato spominjanje mesta Seborga je bilo oko 400. godine hrišćanske ere. Godine 954. sveštenik iz opatiji u Lerinsu osnovao je crkvu Svetog Mihaila. Dana 20. avgusta 954. godine Benediktanci su proglasili kneževinu u ovom naselju. Prvi izabrani guverner bio je iguman Kristofer. Te iste godine podignuta je i tvrđava nadomak grada. Od tada pa dalje kroz istoriju, monasi su sami birali svog upravitelja Seborge, a 1079. godine Seborga dobija i naslednog princa u okviru Svetog rimskog carstva[2].

Mesto je vremenom postalo okupljalište za vitezove, tako da je 1128. godine pape Honorije II odobrio Red vitezova Bernardinaca, sa sedištem u Seborgi. Od 1258. do 1579. grad se stavlja pod zaštitu Papske države.

Godine 1625. Seborga je pripojena savojskoj državi. Nakon toga vlast nad gradom se više puta menjala, ali se ponovo vratila pod okrilje Sevoje.

Konfuzija nacionalnosti Seborge počela je kada je 20. januara 1729. godine u Parizu, ova nezavisna kneževina prodata savojskoj dinastiji u Pijemont-Sardiniji. Nakon toga, 1815. godine na Bečkom kongresu prilikom preraspodele evropskih teritorija posle Napoleonovih ratova, a kasnije i u Aktu o ujedinjenju Kraljevinu Italije iz 1861. godine, nema pomena Seborge.

Seborga danas[uredi - уреди | uredi izvor]

Argument za današnje stanje, Seborge kao nezavisne države, zasniva se na tvrdnji da ova prodaja nikad nije bila registrovana na novog vlasnika.

Serboga se smatra nezavisnom nakon održanog neformalnog referenduma 23. aprila 1995. godine, kada je 304 Seborganca glasalo - za, a samo 4 - protiv „Ustava Kneževine", a u korist nezavisnosti od Italije[3]. Osnivač mikronacije Seborga, Đorđo Karboni, nakon referenduma, stekao je zvanje „princa" i neformalno je vladao do svoje smrti. 25. novembra 2009[2]. godine. Nasledio ga je Marselo Menegato (Marcello Menegatto).

Danas, ova mikronacija tvrdi da ima svoju teritoriju, stanovništvo i vladu.

Kneževina Seborga je i delimično priznata država, jer je prema njihovim navodima, 2009. godine priznanje dobila od države Burkina Faso[4]. Takođe, vlada Seborge tvrdi da imaju posredno priznanje još najmanje 20 država, a uspostavljene diplomatske odnose sa najmanje 35 suverenih država sveta, spominjući i Rusiju[5]. Vlasti Seborge i dalje tvrde da, pravno gledano, njihova teritorija nije deo Italije, niti je to ikad bila. Država Italija, ovaj sukob naziva samo deklarativnim, jer sudskog ili političkog spora između ove dve strane nije bilo. Takođe, nije bilo ni ometanja sprovođenja zakona Italije.

Galerija[uredi - уреди | uredi izvor]

Povezano[uredi - уреди | uredi izvor]

  • Mikronacije republika sabotinija, nsk REPLBBLIKA SOČE, PINGVIGRAD englad tradiconanla modavska republika br tavild
 celestija

Reference[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. "Self-Proclaimed Micronations", WorldStatesmen.org
  2. 2,0 2,1 "His Tremendousness Giorgio Carbone" (Obituary) The Telegraph, November 27, 2009
  3. Caitlin Moran,"Noel Gallagher is my choice for monarch", The Times, January 30, 2006
  4. His Tremendousness Giorgio Carbone // Telegraph, Pristupljeno 25. 4. 2013.
  5. Nezavisimoe Knяžestvo Seborga Konsulьstvo, Pristupljeno 25. 4. 2013.

Spoljašnje veze[uredi - уреди | uredi izvor]