Indonezijska invazija Istočnog Timora

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Indonezijska invazija Istočnog Timora
Segment Hladnog rata
Datum 7. decembar 1975 – 17. jul 1976
Lokacija Istočni Timor
Ishod indonezijska pobjeda
Teritorijalne
promjene
Istočni Timor pripojen Indoneziji
Sukobljene strane
 Indonezija Flag of FRETILIN (East Timor).svg Istočni Timor

podrška:  Portugal

Komandanti i vođe
Indonezija Suharto

Indonezija Maraden Panggabean
Indonezija Benny Moerdani

FalintilFlag.png Taur Matan Ruak

FalintilFlag.png Nino Konis Santana
FalintilFlag.png Ma'huno Bulerek Karathayano Šablon:Surrendered
FalintilFlag.png Xanana GusmãoŠablon:Surrendered
FalintilFlag.png Nicolau dos Reis Lobato
FalintilFlag.png Rogério Lobato

Snage
35.000 vojnika 25.000 redovnih vojnika

70.000 pripadnika milicije
5.000 rezervista
ukupno 100.000

Žrtve i gubici
1000 mrtvih, ranjenih i zarobljenih[1][2] 90.800 do 202.600 ubijenih i nestalih vojnika i civila[3]

Indonezijska invazija Istočnog Timora je pokrenuta 7. decembra 1975. godine kada su indonežanske snage pokrenule oružanu akciju sa ciljem da se u Istočnom Timoru, koji je nedugo prije toga proglasio nezavisnost od kolonijalnog Portugala, svrgne ljevičarska vlada pokreta Freitlin, odnosno područje Istočnog Timora anektira Indoneziji. Indonezijske snage su relativno brzo ostvarile svoje vojne ciljeve, mada je u brdskoj unutrašnjosti otoka nekoliko mjeseci trajala gerilska aktivnost u svrhu otpora osvajačima. Indonezija je svoju vlast nad otokom uspjela konsolidirati 1977. godine uz vojnu i stručnu pomoć SAD, Velike Britanije i Australije koje su je smatrale saveznikom Zapada u Hladnom ratu. Sukob je karakterizirala izuzetna brutalnost indonezijskih snaga, dijelom motivirana i vjerskim razlikama, odnosno time da su Indonezijci bili sunitski muslimani, dok su Istočni Timorci bili katolici. Istočni Timor je ostao pod indonežanskom vlašću sve dok 1999. godine pod međunarodnim pritiskom nije proveden referendum kojim se većina stanovnika odlučila za nezavisnost.

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. Power Kills R.J. Rummel
  2. Eckhardt, William, in World Military and Social Expenditures 1987–88 (12th ed., 1987) by Ruth Leger Sivard.
  3. „Chega!“-Izvještaj Komisije za prihvat, istinu i pomirenje Istočnog Timora (CAVR)


Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]