Historiografija ranog islama

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu

Historiografija ranog islama odnosi se na historiografiju muslimanskih autora razvijenu tokom prvih vijekova islamske historije. Najčešće se dijeli na dva perioda – formativni (od početka 8. do sredine 10. vijeka) i klasični (od 10. do kraja 15. vijeka). Počeci islamske historiografije javljaju se u Hidžazu gdje djeluje tzv. medinska škola, a prve njene forme bile su sire, zbirke biografija islamskog poslanika Muhameda. Nekoliko decenija kasnije fokus se kongruentno usponu Abasida premješta u Irak, konkretno u Basru, Kufu i Bagdad. Kod tzv. basranske škole javlja se narativna historiografija. U klasičnom periodu, žarištima postaju i Iran, Egipat, Sirija i al-Andalus.

Historičari[uredi - уреди | uredi izvor]

Formativni period
Klasični period

Literatura[uredi - уреди | uredi izvor]

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]