Hamlet (film, 1964)

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Гамлет

sovjetska poštanska marka iz 1966. godine na kojoj su prikazani Anastasija Vertinskaja kao Ofelija i Inokentij Smoktunovski kao Hamlet
Režija Grigori Kozincev
Iosif Šapiro (ko-režiser)
Scenario Grigorij Kozincev
Uloge Inokentij Smoktunovski
Mihail Nazvanov
Elze Radzinja
Anastasija Vertinskaja
Muzika Dmitrij Šostakovič
Fotografija Jonas Gritsius
Distribucija Lenjfiljm
Datum(i) premijere
24. jun 1964 (1964-06-24)
Trajanje 140 min.
Zemlja  Sovjetski Savez
Jezik ruski

Hamlet (rus. Гамлет) je sovjetski crno-bijeli igrani film snimljen 1964. godine u režiji Grigorija Kozinceva. Predstavlja adaptaciju znamenite istoimene tragedije engleskog pisca Williama Shakespearea. Naslovni protagonist, koga tumači Inokentij Smoktunovski, je danski princ koji nastoji ubiti svog strica, kralja Klaudija (čiji lik tumači Mihail Nazvanov), doznavši da mu je Klaudije ubio oca kako bi preuzeo prijestolje i majku Gertrudu (koju tumači Elze Radzinja).

Kozincev, koji je uživao ugled jednog od doajena sovjetske kinematografije, Hamlet je bio postavio u moskovskom Puškinovom teatru 1954. godine. Za filmsku adaptaciju se, međutim, pripremao gotovo deset godina, pri čemu je temeljito proučavao Shakespearea i različite interpretacije njegovog teksta (a o čemu će kasnije izdati i knjigu), kao i druge filmske verzije, a posebno znamenitu Olivierovu verziju iz 1948. godine. Kozincev je nastojao da njegova verzija bude što je moguće više različitija od Olivierove. Zbog toga je naglasak manje stavio na unutrašnje sukobe protagonista, a više na političke spletke na danskom dvoru. Još je važnija bila odluka da se drastično "režu" Shakespearovi dijalozi, odnosno da se radnja prikazuje na vizualni način. Kozincev je također odlučio da se scene odigravaju u eksterijerima, umjesto interijerima; dvorac Elsinore se u filmu pojavljuje manje kao poprište radnje, a više kao simbolični zatvor u kome se nalazi glavni lik. Film je sniman na nizu lokacija, koje su uključivale Talin (u tadašnjoj sovjetskoj Estoniji) i Krim.

Kozincevljev film je nakon premijere postigao veliki uspjeh. Osvojio je niz prestižnih nagrada kako u domovini tako i u inozemstvu, među kojima se posebno ističe Specijalna nagrada žirija na venecijanskoj Mostri (koju je podijelio sa Pasolinijevim Evanđeljem po Mateju). Kozincev se Shakespearu nekoliko godina kasnije vratio i u zapaženoj filmskoj adaptaciji Kralja Leara.

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]