Francuski protektorat u Tunisu

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Francuski protektorat u Tunisu
((fr)) Protectorat français de Tunisie
((ar)) الحماية الفرنسية في تونس‎
Flag of Tunis Bey-fr.svg
1881. – 1956. Flag of Tunisia (1959–1999).svg

Zastava Francuskog protektorata u Tunisu

Zastava

HimnaLa MarseillaiseHumat al-Hima
al-Salam al-Bej
Lokacija Francuskog protektorata u Tunisu
Kolonijalni Tunis 1913. označen modrom na karti Afrike
Glavni grad Tunis
Jezik/ci francuski, arapski, berberski, turski, italijanski
Religija sunizam, rimokatoličanstvo, judaizam
Vlada ustavna monarhija
generalni namjesnik
 - 1885. – 1886. Paul Cambon (prvi)
 - 1954. – 1955. Pierre Boyer de Latour (zadnji)
beg
 - 1859. – 1882. Muhamed III (prvi)
 - 1943. – 1956. Muhamed VIII (zadnji)
Historija najnovije doba
 - Ugovor u Bardu 12. 5. 1881.
 - Tuniška kampanja 1942. – 1943.
 - nezavisnost 20. 3. 1956.
Površina
 - 1881. 155.000 km² (59.846 mi² )
Stanovništvo
 - 1939. (procjena) 2.600.000 
Valuta Tuniški rijal
(–1891)
Tuniški franak
(1891–1958)

Francuski protektorat u Tunisu (fr. Protectorat français de Tunisie, arap. الحماية الفرنسية في تونس) uspostavljen je Bardoanskim sporazumom 12. 5. 1881. i trajao je do proglašenja tuniške nezavisnosti odnosno uspostave Kraljevine Tunis 20. 3. 1956. godine. Prije uspostave protektorata Tunis je bio begovina Osmanskog Carstva i uživao je djelomičnu autonomiju pod vodstvom bega Muhameda III al-Sadika. Godine 1877. Rusija je objavila rat Osmanlijama i njena pobjeda nagovijestila je propast carstva, nezavisnost za više balkanskih posjeda, te međunarodne diskusije o budućnosti osmanskih posjeda u Sjevernoj Africi. Zbog rješavanja ovih pitanja 1878. godine organizran je Berlinski kongres. Britanci su ponudili Francuskoj kontrolu nad Tunisom u zamjenu za Cipar, a Njemačka se zbog indiferentnosti prema južnom Mediteranu složila s prijedlogom. Jedini protivnik sporazuma zbog vlastitih ekonomskih interesa bila je Italija, no nije bila u mogućnosti nametati svoju volju. Francuska kontrola nad Tunisom ostvarena je pola vijeka nakon prisvajanja Alžira, također bivšeg osmanskog posjeda. Prije toga, Tunis je počeo s procesom raznih modernih reformi, no financijske poteškoće usporavale su ga sve do pomoći evropskih kreditora. Francuska vlast dovela je do modernizacije Tunisa u brojnim poljima, uključujući transport, industriju, financijski sistem, zdravstvo i administraciju. Međutim, podređen politički i ekonomski položaj domaćeg stanovništva doveo je do nezadovoljstva što je u konačnici rezultiralo nezavisnim Tunisom 1956. godine.

Povezano[uredi - уреди | uredi izvor]

Literatura[uredi - уреди | uredi izvor]

  • ((en)) Aldrich, Robert (1996). Greater France. A history of French Expansion. Macmillan Press. ISBN 0-333-56740-4. 
  • ((en)) Ganiage, Jean (1985). "North Africa". u: Olivier, Roland; Fage, J. D.; Sanderson, G. N.. The Cambridge History of Africa: From 1870 to 1905. VI. Cambridge University Press. ISBN 0-521-22803-4. 
  • ((en)) Perkins, Kenneth J. (2004). A History of Modern Tunisia. Cambridge University Press. ISBN 0-521-81124-4. 
  • ((en)) Perkins, Kenneth J. (1986). Tunisia. Crossroads of the Islamic and European World. Westview Press. ISBN 0-7099-4050-5. 
  • ((en)) Wesseling, Henk (1996) [1991]. Verdeel en heers. De deling van Afrika, 1880–1914 [Divide and Rule: The Partition of Africa, 1880–1914]. Arnold J. Pomerans (trans.). Praeger (Greenwood Publishing Group). ISBN 0-275-95138-3.