Francesco, giullare di Dio

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Francesco, giullare di Dio
Režija Roberto Rossellini
Producent Angelo Rizzoli
Scenario Roberto Rossellini
Federico Fellini
Predložak I fioretti di san Francesco
Vita di Frate Ginepro
Uloge
Muzika Renzo Rossellini
Enrico Buondonno
Fotografija Otello Martelli
Montaža Jolanda Benvenuti
Datum(i) premijere
septembar 1950 (1950-09) (Venecija)
Trajanje 89 min.
Zemlja  Italija
Jezik italijanski

Francesco, giullare di dio (sh. Franjo, Božji saljivdžija) je italijanski crno-bijeli biografski film snimljen 1950. godine u režiji Roberta Rossellinija. Predstavlja adaptaciju srednjovjekovnih hagiografskih tekstova I fioretti di san Francesco i Vita di Frate Ginepro, posvećenih Svetom Franji, osnivaču katoličkog franjevačkog reda, i njegovom sudrugu bratu Ginepru. Po strukturi se sastoji iz nekoliko vinjeta iz Franjinog života koje sve imaju moralnu pouku. Rossellini je prilikom snimanja inzistirao na što većoj autentičnosti, odnosno nastojao je film napraviti u stilu tada u italijanskog kinematografiji doiminantnog neoralizma. Zbog toga je film snimljen uz nizak budžet, asketskim stilom te korištenjem redovnika iz samostana Nocere Inferiore kao glumaca i statista. Francesco je također bio djelomično i financiran od strane Crkve. Premijerno je prikazan na venecijanskoj Mostri, gdje je dobio podijeljene kritike; negativno su ga ocijenili kritičari komunističke i lijeve orijentacije. Njegova distribucija u nekim državama, kao što su SAD, je, pak, zapela zbog negativnog publiciteta koji je Rossellini izazvao svojom skandaloznom preljubničkom aferom sa Ingrid Bergman. Kasnije mu je, međutim, reputacija značajno poboljšana, a posebno među kritičarima i filmskim historičarima koji vole ukazivati na katoličanstvo kao jednu od ključnih komponenata, odnosno duhovnih izvora italijanskog neorealizma.

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]