Car Temmu

Izvor: Wikipedia
Car Temmu
40. car Japana
Emperor Temmu.jpg
Car Temmu
Vladavina 673— 686
Rođen/a 631
Umro/la 686
Sahrana Hinokuma no Ōuchi no misasagi (Nara)
Prethodnik Car Kōbun
Nasljednik Carica Jitō
Potomstvo Princeza Tōchi (sa princezom Nukatom)
Princ Takechi sa Amako-no-iratsume
Princ Kusakabe sa caricom Jito
Princeza Oku i Princ Ōtsu sa princezom Ota
Princ Naga i Princ Yuge sa princezom Oe
Princ Toneri sa princezom Nitabe
Princeza Tajima sa Higami-no-iratsume
Princ Niitabe sa Ioe-no-iratsume
Princ Osakabe, Princ Shigi, Princeza Hatsusebe i Princeza Taki sa Kajihime-no-iratsume
Princ Hozumi, Princeza Ki i Princeua Takata sa Ōnu-no-iratsume
Otac Car Jomei
Majka Carica Kōgyoku

Car Temmu (天武天皇 Tenmu-tennō?, cca. 631 — 1. oktobar 686)[1] bio je 40. po redu car Japana,[2] prema tradicionalnom popisu.[3] Temmuje vladao od 672. do svoje smrti 686.[4]

Bio je najmlađi sin cara Jomeija i carice Kogyuku, odnosno mlađi brat cara Tenjija. Brat ga je natjerao da se oženi sa njegovim kćerima, odnosno vlastitim nećakama, što tradicionalni izvori tumače nastojanjem da se ojačaju veze među braćom, odnosno time da je Tenji bio krunski princ, s obzirom da Tenji nije imao sinove pogodne za nasljednika.

Godine 671. je Temmu bio uvjeren da mu prijeti opasnost po život, kada mu se brat razbolio. Pod izgovorom da će postati budistički redovnik sa porodicom je napustio carsku palaču i sklonio se u Yashino. Nakon bratove smrti 672. je na prijestolje došao Tenjijev sin kao car Kofun. Protiv njega je Temmu podigao ustanak, poznat kao Jinshinski rat, u kome su Kofunove snage poražene, a Temmu došao na prijestolje.

Temmuova vladavina je ostala obilježena po intenzivnim vojnim reformama, kao i nastojanjem da se u duhu ranijih Taika reformi centralizira državna uprava i slomi vlast dotada moćnih klanova kao što su Otomi i Soga. U vjerskim pitanjima je nastojao uspostaviti ravnotežu između šintoističke tradicije, podržavajući Veliko svetište Ise, gdje je kćer princezu Oku poslao da služi kao Saiō (svećenica), te budizma. Tradicionalno mu se pripisuje uvođenje butsudana, odnosno kućnih budističkih oltara u japanska domaćinstva. Sa druge strane je budističko svećenstvo stavio pod kontrolu države, odnosno odredio da nitko ne može postati redovnik bez dozvole vlasti; time se nastojalo stati na kraj masovnom zaređivanju u svrhu izbjegavanja regrutacije i radnih obaveza. U vanjskoj politici je postao saveznik korejske države Silla, iskoristivši njen raskol sa carskom Kinom, čija se ekspanzionistička politika u 7. vijeku smatrala opasnošću pod japansku nezavisnost.

Temmu je imao veliki broj djece, te zahvaljujući tome i četiri neposredna potomka koji su postali carevi. Njegov sin princ Toneru je poznat kao jedan od autora historijskog teksta Nihonshoki, koji predstavlja jedini izvor o njegovoj vladavini.

Izvori[uredi - уреди]

  1. Napomena o izgovoru: Modificirani sistem Hepburnove romanizacije japanskog se koristi za zapadna izdanja. Za razliku od standardne romanizacije je "n" zadržana čak i kada slijede "homorganski konsonanti" (npr. shinbun, ne shimbun). Tako se koriste i Car Temmu i Car Tenmu.
  2. Agencija carskog domaćinstva (Kunaichō): 天武天皇 (40)
  3. Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, p. 53.
  4. Brown, Delmer et al. (1979). Gukanshō, pp. 268-269; Titsingh, Isaac. (1834). Annales des empereurs du japon, pp. 55-58. na Google Books

Literatura[uredi - уреди]

V. također[uredi - уреди]

Kraljevske titule
Prethodi:
Car Kōbun
Car Japana:
Temmu

672-686
Slijedi:
Carica Jitō