Antantina intervencija u Ruskom građanskom ratu

Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Intervencija Antante u Ruskom građanskom ratu
Deo Ruskog građanskog rata
Wladiwostok Parade 1918.jpg
Savezničke trupe održavaju paradu u Vladivostoku 1918.
Vrijeme:1918–1925
Mjesto:bivše Rusko Carstvo, Mongolija
Povod:
Rezultat: pobjeda boljševika
Sukobljene strane
 Ruska SFSR
Šablon:Country data Dalekoistočna Republika
Latvijska SSR
Ukrajinska SSR
Komuna Estonije
Mongolska narodna partija

Bijeli pokret
 Čehoslovačka
 Ujedinjeno Kraljevstvo

 SAD
 Francuska
 Japansko Carstvo
 Grčka
 Estonija
 Kraljevina Srbija
 Italija
 Poljska
 Rumunija
 Kina
Komandanti i vođe
Vladimir Lenjin
Lav Trocki
Mihail Tuhačevski
Fjodor Raskoljnikov
Josif Staljin
Dmitrij Žloba
Pavel Dibenko

Aleksandar Kolčak
Jevgenij Miler
Radola Gajda
Jan Syrový
William S. Graves

George Evans Stewart
Edmund Ironside
Yui Mitsue
Ernest Broșteanu
Snaga
 Čehoslovačka 50.000 trupa
 Francuska 600 trupa
 Grčka 23.000 trupa
 Sjedinjene Države 11.000 trupa
 Estonija 11.300 trupa
 Japansko Carstvo 70.000 trupa
 Italija 2.500 trupa
 Kraljevina Srbija 2.000 trupa
 Kina 2.300 trupa
 Australija 150 trupa
 Ujedinjeno Kraljevstvo Unknown
Žrtve i gubici
nepoznati

1 brod zarobljen od Rumunja[2]

 Čehoslovačka: 4.112 poginulih
 SAD: 279 mrtvih[3]
 Ujedinjeno Kraljevstvo:
359 poginulih
453 ranjena
143nestala ili zarobljena[4]
5.000 mrtvih ili umrlih od bolesti
 Grčka[5]

179 poginulih
173 nestalih
46 umrla od rana ili bolesti
657 ranjena

Saveznička ili Antantina intervencija u Ruskom građanskom ratu je naziv za niz vojnih ekspedicija, odnosno operacija koje su oružane snage država-članica Antante pred kraj i nakon Prvog svjetskog rata poduzele na području bivšeg Ruskog Carstva u nastojanju da unište boljševički režim uspostavljen Oktobarskom revolucijom, odnosno pomognu kontrarevolucionarni Bijeli pokret u Ruskom građanskom ratu. Motiv za intervenciju je ispočetka bio u kontekstu Prvog svjetskog rata, odnosno nastojanje da se u Rusiji ponovno stvori režim koji bi se priključio Antanti i tako spriječio Centralne sile da protiv saveznika iskoriste snage dotada angažirane na nekadašnjem Istočnom frontu. Nakon poraza Centralnih sila krajem 1918. godine, saveznicima je glavni motiv bio ideološke prirode, odnosno nastojanje da se elimira režim koji bi dao poticaj socijalističkim i komunističkim revolucijama u državama Antante. Saveznici, međutim, u svojim nastojanjima nisu uspjeli, a za što su glavni razlog bile izuzetne logističke poteškoće, razmirice i nepovjerenje među samim savezničkim državama, nedostatak koordinacije sa kontrarevolucionarnim snagama u samoj Rusiji, kao i iscrpljenost ratom. Iako je saveznička pomoć pomogla da se boljševci trajno eliminiraju u nekim područjima bivšeg Ruskog Carstva, prije svega Estoniji, u onim najvažnijim - Rusiji, Ukrajini, Sibiru i Centralnoj Aziji - intervencija nije postigla taj efekt, te su ona do 1922. godine inkorporirana u novu državu prozvanu Sovjetski Savez. Saveznička intervencija je najdulje trajala na ruskom Dalekom istoku, i to zahvaljujući Japancima koji su tamo držali trupe nadajući se stvaranju klijentske države; odatle su se, međutim povukli 1922. godine, a Sovjetima 1925. predali sjeverni dio otoka Sahalin, čime je strana intervencija u Rusiji i formalno prestala.

Izvori[uredi - уреди | uredi izvor]

  1. Scientia Militaria, South African Journal of Military Studies, Vol 15, Nr 4, 1985, pp. 46-48. pristup 24. I 2016.
  2. Siegfried Breyer, Soviet Warship Development: 1917-1937, Conway Maritime Press, 1992, p. 98
  3. Warfare and Armed Conflicts – A Statistical Reference to Casualty and Other Figures, 1500–2000 2nd Ed. Clodfelter, Michael 2002 ISBN 978-0-7864-1204-4 pp. 384–85
  4. The Army Council. General Annual Report of the British Army 1912–1919. Parliamentary Paper 1921, XX, Cmd.1193., PartIV p. 62–72
  5. [1]

Vanjske veze[uredi - уреди | uredi izvor]

  • Beyer, Rick (2003). The Greatest Stories Never Told. A&E Television Networks / The History Channel. ISBN 0-06-001401-6.