Vladimir Zečević

Izvor: Wikipedia
(Preusmjereno sa Vlado Zečević)
VLADA ZEČEVIĆ
{{{opis_slike}}}
Datum rođenja 21. mart 1903.
Mesto rođenja Loznica,
Flag of Srbija Kraljevina Srbija
Datum smrti 26. oktobar 1970. (67 god.)
Mesto smrti Beograd, SR Srbija,
Flag of Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija SFR Jugoslavija
Profesija sveštenik

Član KPJ od 1942.
Učešće u ratovima Aprilski rat
Narodnooslobodilačka borba
U toku NOB-a član Vrhovnog štaba NOV i POJ
Čin pukovnik u rezervi

Odlikovanja
Orden narodnog oslobođenja
Orden zasluga za narod
Orden bratstva i jedinsta
Orden za hrabrost
Partizanska spomenica 1941.

Vladimir Vlada Zečević (19031970), pravoslavni sveštenik, učesnik Narodnooslobodilačke borbe i društveno-politički radnik FNR Jugoslavije.

Jedan je od četnika koji su tokom ustanka u Srbiji 1941. godine prišli partizanima, kada je Draža Mihailović prestao da se bori protiv Nemaca.

Biografija[uredi - уреди]

Rođen je 21. marta 1903. godine u Loznici. Završio je bogosloviju u Sremskim Karlovcima, a Teološki fakultet u Beogradu. Od 1927. do 1941. godine službovao je kao sveštenik u Krupnju, gde je, kao opozicionar, aktivno učestvovao u političkom životu.

»Primetio sam da pored uobičajene crvene zvezde, ovaj pokretni arsenal ima i zlatan krst na svojoj kapi. Ovo je bio srpski pravoslavni sveštenik koji je u trenutku nemačke okupacije pokupio sve za borbu sposobne parohijane i poveo ih u šumu. Prvo se pridružio Mihailoviću i postao komandant jedne četničke jedinice. Ubrzo je, međutim, napustio četnike i prišao partizanima. Ovo je uradio, objasnio nam je, zato što kod Mihailovića nije imao dovoljno prilike da se bori. Kod partizana, s druge strane, mogao je da se bori koliko hoće, a istovremeno da i dalje zadovoljava duhovne potrebe Srba u Titovim jedinicama.« [1]
Fitzroy MacLean, šef britanske vojne misije pri NOVJ
Vlada Zečević i Fjodor Mahin, 1942. godine

Avgusta 1941. godine je učestvovao u podizanju narodnog ustanka zajedno sa Georgijem Bojićem iz Tronoše, i oni su sudjelovali u oslobađanju Loznice. Poslije toga je bio u četničkom rukovodstvu. Nakon napada na Šabac, partizani i četnici su se razišli, a pop Zečević je u to vrijeme preveo oko 500 četnika u partizane.

Član Komunističke partije Jugoslavije postao je 1942. godine. U ratu je bio zamjenik političkog komesara Valjevskog partizanskog odreda, član Vrhovnog štaba NOV i POJ, član Izvršnog odbora AVNOJ-a i povjerenik Vjerskog odsjeka Prvog zasjedanja AVNOJ, član Nacionalnog komiteta oslobođenja Jugoslavije (NKOJ) i povjerenik za unutrašnje poslove.

Poslije oslobođenja Jugoslavije nalazio se na raznim odgovornim dužnostima. Bio je ministar unutrašnjih poslova u Vladi FNRJ; ministar građevina i saobraćaja u Vladi NR Srbije (1952-1953); predsjednik Saveznog vijeća Savezne narodne skupštine (1954-1960); predsednik Odbora za organizaciju vlasti i upravu Savezne skupštine. Član Saveznog izvršnog veća bio je od januara 1953. godine. Bio je poslanik republičke Ustavotvorne i Savezne narodne skupštine, član Saveznog odbora SSRNJ, Predsjedništva Saveznog odbora SUBNOR i drugo. Imao je čin rezervnog pukovnika JNA.

Umro je u Beogradu 26. oktobar 1970. godine. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građna na Novom groblju.

Knjige i odlikovanja[uredi - уреди]

Napisao je tri knjige:

  • U noći, susret“, Beograd 1963.
  • I to da se zna“, Beograd 1968. i
  • Raste ustanak“, Zagreb 1968.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su:

Literatura[uredi - уреди]

Izvori[uredi - уреди]

Vidi još[uredi - уреди]