Milena Dravić

Izvor: Wikipedia
Milena Dravić
Rođen/a 5. oktobar 1940. (1940-10-05) (dob: 73)
Beograd

Milena Dravić je srpska glumica. Rođena je u Beogradu 5. 10. 1940. godine.

Na filmu[uredi - уреди]

Na film je došla slučajno - plavokosu, pegavu srednjoškolku s konjskim repom zapazio je na naslovnoj strani neke ilustrovan revije reditelj F. Čap i dao joj ulogu u svom filmu Vrata ostaju otvorena (1959). Svojim šarmom i spontanošću nametnula se, pa ubrzo snima Diližansu snova (Soja Jovanović, 1960), Zajednički stan (M. Vajda, 1960), Bolje je umeti (V. Nanović, 1961), Uzavreli grad (Veljko Bulajić, 1961) i Leto je krivo za sve (Puriša Đorđević, 1961).

Motivisana uspehom koji je do tada postigla upisuje Akademiju za film, pozorište, radio i televiziju. Kada za svoju šestu ulogu - seoske devojke koja kao prekobrojna kreće za momkom na radnu akciju u Prekobrojnoj (Branko Bauer, 1962) - osvaja Zlatnu arenu na festivalu u Puli, postaje jasno da je jugoslovenska kinematografija dobila izuzetnu glumačku osobenost. Otada, sarađujući sa više od trideset reditelja svih generacija, neprekidno igra uglavnom glavne uloge u više od pedeset filmova najrazličitijih žanrova, postavši jednim od glumačkih postulata srpske kinematografije, iako je često igrala i u drugim sredinama. Svoju drugu Zlatnu arenu dobija za ulogu krojačice koja se prudržuje partizanskome biciklističkom bataljonu u Biciklistima (P. Đorđević, 1970). Dobitnica je i pet Srebrnih arena: godine 1964. za komičnu ulogu u Litu vilovitom O. Gluščevića, zatim, godine 1966. za suptilnu ulogu supruge u Rondu Z. Berkovića, te za ulogu u ratnom filmu Do pobede i dalje Ž. Mitrovića, 1967. za komičnu ulogu u Nemirnima K. Rakonjca, te za tragičnu ulogu u Jutru P. Đorđevića, 1969. godine za komičnu ulogu prvakinje u filmu Kros kantri P. Đorđevića, te za dramsku ulogu prodavačice novina koju siluje grupa dokonih mladića u Horoskopu Bore Draškovića, te napokon godine 1974. za ulogu žene iz polusveta Depsu A. Vrdoljaka. Za upečatljivu ulogu usamljene žene u palanačkoj sredini u Posebnom tretmanu (Goran Paskaljević, 1980.) nagrađena je nagradom za epizodu na festvalu u Kanu.

Od brojnih drugih filmskih nagrada i priznanja ističe se titula „“Prve dame jugoslovenskog filma“ koja joj je dodeljena na petim Filmskim susretima u Nišu 1970. godine. Prvi deo njene karijere obeležen je kontinuiranom saradnjom sa Purišom Đorđevićem, a kasnije se, težeći da iskoči iz okvira stereotipa - približuje avangardnim reditljima okupljenim oko Bioskopskog kluba "Beograd" i ostvaruje zapažene uloge u delima Dušana Makavejeva Čovek nije tica (1965.), kao mlada frizerka u središtu ljubavnog trougla, i Misterije organizma (1971.), kao razbarušena revolucionarka koja propagira seksualnu revoluciju, te u Klaksonu (K. Rakonjac, 1965.) i Zasedi (Živojin Pavlović, 1969).

Iako je u nizu filmova uspešno igrala dramske uloge, njene najizrazitije predispozicije su, prema vlastitom uvetrenju, „karakterne uloge sa elementima komedije“; to je došlo do punog izražaja u verovatno najboljoj seriji zabavnih televizijskih emisija u Jugoslaviji - Obraz uz obraz televizije Beograd. Uspešno je igrala i u velikom broju televizijskih serija i drama, a okušala se i u pozorištu i to uglavnom i neformalnim, alternativnim grupama, te i u Ateljeu 212. Bila je foto-model modnog kreatora Aleksandra Joksimovića.

U pozorištu[uredi - уреди]

Na film je došla slučajno - plavokosu, pegavu srednjoškolku s konjskim repom zapazio je na naslovnoj strani neke ilustrovan revije reditelj F. Čap i dao joj ulogu u svom filmu Vrata ostaju otvorena (1959). Svojim šarmom i spontanošću nametnula se, pa ubrzo snima Diližansu snova (Soja Jovanović, 1960), Zajednički stan (M. Vajda, 1960), Bolje je umeti (V. Nanović, 1961), Uzavreli grad (Veljko Bulajić, 1961) i Leto je krivo za sve (Puriša Đorđević, 1961).

Motivisana uspehom koji je do tada postigla upisuje Akademiju za film, pozorište, radio i televiziju. Kada za svoju šestu ulogu - seoske devojke koja kao prekobrojna kreće za momkom na radnu akciju u Prekobrojnoj (Branko Bauer, 1962) - osvaja Zlatnu arenu na festivalu u Puli, postaje jasno da je jugoslovenska kinematografija dobila izuzetnu glumačku osobenost. Otada, sarađujući sa više od trideset reditelja svih generacija, neprekidno igra uglavnom glavne uloge u više od pedeset filmova najrazličitijih žanrova, postavši jednim od glumačkih postulata srpske kinematografije, iako je često igrala i u drugim sredinama. Svoju drugu Zlatnu arenu dobija za ulogu krojačice koja se prudržuje partizanskome biciklističkom bataljonu u Biciklistima (P. Đorđević, 1970). Dobitnica je i pet Srebrnih arena: godine 1964. za komičnu ulogu u Litu vilovitom O. Gluščevića, zatim, godine 1966. za suptilnu ulogu supruge u Rondu Z. Berkovića, te za ulogu u ratnom filmu Do pobede i dalje Ž. Mitrovića, 1967. za komičnu ulogu u Nemirnima K. Rakonjca, te za tragičnu ulogu u Jutru P. Đorđevića, 1969. godine za komičnu ulogu prvakinje u filmu Kros kantri P. Đorđevića, te za dramsku ulogu prodavačice novina koju siluje grupa dokonih mladića u Horoskopu Bore Draškovića, te napokon godine 1974. za ulogu žene iz polusveta Depsu A. Vrdoljaka. Za upečatljivu ulogu usamljene žene u palanačkoj sredini u Posebnom tretmanu (Goran Paskaljević, 1980.) nagrađena je nagradom za epizodu na festvalu u Kanu.

Od brojnih drugih filmskih nagrada i priznanja ističe se titula „“Prve dame jugoslovenskog filma“ koja joj je dodeljena na petim Filmskim susretima u Nišu 1970. godine. Prvi deo njene karijere obeležen je kontinuiranom saradnjom sa Purišom Đorđevićem, a kasnije se, težeći da iskoči iz okvira stereotipa - približuje avangardnim reditljima okupljenim oko Kino kluba "Beograd" i ostvaruje zapažene uloge u delima Dušana Makavejeva Čovek nije tica (1965.), kao mlada frizerka u središtu ljubavnog trougla, i Misterije organizma (1971.), kao razbarušena revolucionarka koja propagira seksualnu revoluciju, te u Klaksonu (K. Rakonjac, 1965.) i Zasedi (Ž. Pavlović, 1969).

Iako je u nizu filmova uspešno igrala dramske uloge, njene najizrazitije predispozicije su, prema vlastitom uvetrenju, „karakterne uloge sa elementima komedije“; to je došlo do punog izražaja u verovatno najboljoj seriji zabavnih televizijskih emisija u Jugoslaviji - Obraz uz obraz televizije Beograd. Uspešno je igrala i u velikom broju televizijskih serija i drama, a okušala se i u pozorištu i to uglavnom i neformalnim, alternativnim grupama, te i u Ateljeu 212. Bila je foto-model modnog kreatora Aleksandra Joksimovića.

Dobijene nagrade i priznanja[uredi - уреди]

  • Nagrada “Ćuran” za ulogu u predstavi “Ptic i ptica” na festivalu Dani komedije, u Jagodini,
  • Nagrada “Ćuran” za ulogu u predstavi “Ćelava pevačica” na festivalu “Dani komedije” u Jagodini’
  • Nagrada “Žanka Stokić” koja se dodeljuje za celokupni životni umetnički opus i doprinos.
  • Za ulogu u filmu “Prekobrojna” Branka Bauera, dobija nagradu “Zlatna arena” na tada najprestižnijem filmskom festivalu u Puli,
  • Za ulogu u filmu “Jutro” u Veneciji dobija nagradu “Zlatna ruža”,
  • Za ulogu u koprodukcionom filmu češke i američke produkcije “Voda nešto nosi”, čuvenog pisca Lajoša Zilahija, a u režiji oskarevaca Jan Kadara i Elmara Klosa, dobija evropsku nagradu “Zlatni David”, kao najbolja evropska glumica 1978. godine.

Za film “Poseban tretman” Gorana Paskaljevića i Dušana Kovačevića dobija Kansku nagradu 1980. godine

Filmografija[uredi - уреди]

  • 1959 - Vrata ostaju otvorena
  • 1960 - Bolje je umeti - kao Jola
  • 1960 - Diližansa snova
  • 1960 - Zajednički stan
  • 1961 - Leto je krivo za sve
  • 1961 - Uzavreli grad - kao Hara
  • 1962 - Peščani grad
  • 1962 – Prekobrojna - kao Ranka
  • 1963 - Kozara
  • 1963 - Radopolje
  • 1964 - Lito vilovito
  • 1964 - Muški izlet
  • 1964 - Narodni poslanik
  • 1964 - Službeni položaj
  • 1965 - Čovek nije tica - kao Rajka
  • 1965 - Čovik od svita
  • 1965 - Devojka
  • 1965 - Klakson
  • 1966 - Do pobede i dalje
  • 1966 - Pogled u zjenicu sunca
  • 1966 – Rondo - kao Neda
  • 1967 - Dim
  • 1967 – Hasanaginica - kao Hasanaginica
  • 1967 - Jutro
  • 1967 – Nemirni - kao stoperka
  • 1967 - Zgodba ki je ni (Priča koje nema)
  • 1968 - Sirota Marija - kao Marija
  • 1969 - Bitka na Neretvi - kao Nada
  • 1969 – Kros kantri
  • 1969 – Horoskop - kao devojčica
  • 1969 - Sedmina
  • 1969 – Zaseda - kao Milica
  • 1970 - Biciklisti
  • 1971 - Uloga moje porodice u svjetskoj revoluciji
  • 1971 - Misterije organizma
  • 1972 - Ko pride lev (Kad dođe lav) - kao Mihaela
  • 1973 - Samrtno proleće
  • 1973 - Sutjeska
  • 1974 - Deps
  • 1974 - Predstava Hamleta u selu Mrduša Donja
  • 1974 – Strah - kao Karolina
  • 1975 - Pavle Pavlović
  • 1976 - Povratak otpisanih
  • 1977 - Ljubavni život Budimira Trajkovića
  • 1978 - Aller retour (Tamo i natrag)
  • 1978 - Kvar
  • 1978 – Trener - kao Petrova žena
  • 1979 - Povratak
  • 1980 - Osam kila sreće
  • 1980 - Poseban tretman - kao Kaća
  • 1980 - Rad na određeno vreme
  • 1980 - Snovi, život, smrt Filipa Filipovića
  • 1981 - Laf u srcu
  • 1981 - Šesta brzina
  • 1982 - Moj tata na određeno vreme
  • 1982 - Nedeljni ručak
  • 1983 - Čovek sa četiri noge - kao Nada Jovanović
  • 1983 - Šećerna vodica - kao Ana
  • 1984 - Una
  • 1985 - Anticasanova
  • 1985 - Horvatov izbor
  • 1985 - Na istarski način
  • 1985 - Nije lako s muškarcima - kao Gorgana Diklić
  • 1986 - Lijepe žene prolaze kroz grad
  • 1986 - Osveta
  • 1986 - Razvod na određeno vreme
  • 1987 - Dogodilo se na današnji dan
  • 1988 – Čavka - kao učiteljica
  • 1988 - Špijun na štiklama - kao Livadinka Kukurić
  • 1989 - Najbolji
  • 1990 - Čudna noć
  • 1992 - Policajac sa Petlovog Brda
  • 1995 - Treća sreća
  • 1997 - Tri letnja dana - kao Kaja
  • 1998 - Bure baruta - kao gospođa iz autobusa sa šeširom i lisicom
  • 1999 - Nebeska udica - kao Danka
  • 2001 – Bumerang - kao gospođa Jeftić
  • 2001 - Normalni ljudi - kao Tomina tetka
  • 2002 - Zona Zamfirova
  • 2003 – Ledina
  • 2003 - Sjaj u očima