Mićo Stanišić

Izvor: Wikipedia
Mićo Stanišić

ministar unutrašnjih poslova Republike Srpske
Na dužnosti
1992. – 1992.
Predsjednik Radovan Karadžić

Rođen/a 30. jun 1954. (1954-06-30) (dob: 60)
Pale, Bosna i Hercegovina
Državljanstvo Srbin
Politička stranka Srpska demokratska stranka (BiH)
Vojna služba
Bitke/ratovi Rat u Bosni i Hercegovini

Mićo Stanišić (30.6. 1954., Pale, Bosna i Hercegovina - ) je bio ministar unutrašnjih poslova (MUP) Republike Srpske 1992., tijekom rata u Bosni i Hercegovini.[1] 1973. počeo je raditi u SUP-u Sarajevo i nakon što je završio Pravni fakultet 1982., postao je inspektor. Stanišić je prisustvovao prvom sastanku Savjeta ministara Skupštine bosanskih Srba. Na tom sastanku, prioritet je bila demarkacija granica nacionalne teritorije za Srbe, kao i uspostavljanje organa vlasti na toj teritoriji. Stanišić je učestvovao u osnivanju SDS-a i radio na širenju i sprovođenju njegove politike.[1]

Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) je protiv njega i Stojana Župljanina podignuo optužnicu kojom se tereti da je krivično odgovoran za zločine počinjene na teritoriji 20 opština u Bosni tijekom rata, među kojima su i Prijedor, Kotor Varoš, Ključ, Sanski Most, Teslić, Višegrad, Zvornik i drugi.[1] On je, kako se navodi, učestvovao u formiranju organa i snaga bosanskih Srba koji su provodili preuzimanje vlasti u opštinama uz primjenu sile, kao i u formulisanju politike bosanskih Srba na nivou rukovodstva radi osiguranja preuzimanja vlasti u opštinama i uklanjanja nesrpskog stanovništva uz primjenu sile. Takođe se navodi da je komandovao, upravljao i pomagao u koordinaciji snaga MUP-a koje su djelovale zajedno ili u koordinaciji sa kriznim štabovima, Vojskom Republike Srpske (VRS) i drugim srpskim snagama radi ostvarenja ciljeva UZP-a.[1] Stanišić je, kako se navodi, omogućio osnivanje i funkcionisanje logora i zatočeničkih objekata u kojima su pripadnici srpskih snaga tukli, seksualno zlostavljali i ubijali zatočenike nesrbe. Shodno tome, u optužnici se navodi da, premda je kao ministar unutrašnjih poslova bio dužan da štiti stanovništvo, nije preduzeo odgovarajuće mjere da zaštiti bosanske Bošnjake, bosanske Hrvate i druge nesrbe. Pored toga, Stanišić je, kako se navodi, ohrabrivao i omogućavao počinjenje zločina od strane srpskih snaga time što nije preduzeo odgovarajuće korake u cilju istrage, hapšenja ili kažnjavanja počinilaca takvih zločina, a isto tako je doprinio održavanju kulture nekažnjivosti time što je učestvovao u tobožnjim istragama o tim zločinima.[1] Optužnica je sadržavala imena 1.735 ubijenih.[1]

11.3. 2005. predao se MKSJ-u i u Haagu izjasnio da nije kriv ni po jednoj optužbi. 27.3. 2013. proglašen je krivim za zločin protiv čovječnosti: za progone, ubistva, mučenje, okrutno postupanje i nehumana djela, protivpravno zatočenje, prisilno premještanje i deportacije, pljačkanje imovine, bezobzirno razaranje gradova. Osuđen je na zatvorsku kaznu od 22 godine.[2][3][4]

Zamisao o Velikoj Srbiji ima dugu istoriju. U jednom od svojih vidova, ova zamisao se sastoji u proširenju Srbije na dijelove Hrvatske i Bosne i Hercegovine u kojima srpsko stanovništvo živi u znatnom broju. Na tome se jako insistiralo krajem 1980-tih i tokom 1990-tih. Putem govora u javnosti i sredstava javnog informisanja, srpske političke vođe su isticale slavnu prošlost i svojim slušaocima govorile da će Srbe, ako se ne udruže, ponovo napasti ustaše, termin koji je korišćen da se Srbima ulije strah u kosti. Opasnost od fundamentalističke muslimanske zajednice takođe je prikazivana kao prijetnja. Nakon što je bivša Jugoslavija počela da se raspada, u medijima pod srpskom kontrolom čuo se lajtmotiv da će, ako postanu manjina, Srbima život biti ugrožen. U sredstvima javnog informisanja, Srbima se nudio sljedeći izbor: ili da se vodi rat, ili da se podvrgnu vladavini nesrba.

MKSJ u presudi protiv Stanišića i Župljanina[1]

Izvori[uredi - уреди]

Vanjske poveznice[uredi - уреди]