Kraljevina Sicilija

Izvor: Wikipedia
Kraljevina Sicilija
Regno delle Due Sicilie
monarhija
[[Grofovija Sicilija|]] Blason sicile famille Hauteville.svg
 
[[Grofovija Apulija|]] Blason sicile famille Hauteville.svg
1130. – 1816. Flag of the Kingdom of the Two Sicilies (1816).svg [[Kraljevina dviju Sicilija|]]
Zastava Grb
Zastava Grb
Lokacija
Kraljevina Sicilija oko 1154. nakon smrti, njenog osnivača Roberta Guiscarda
Glavni grad Palermo (1130. - 1266.)
Napulj (1266. - 1282.)
Catania (1282. - 1401.)
Palermo (1401. - 1816]].)
Jezik/ci latinski, grčki, arapski,sicilijanski
Religija rimokatolička, pravoslavna, islam
Vlada apsolutna monarhija
Historija
 - Normanska u rekonkvista Sicilije 1091.
 - Ujedinjenje sa Napuljskim kraljevstvom u Kraljevinu dviju Sicilija 12. decembar 1816.
Valuta Sicilijanski pijaster

Kraljevina Sicilija (latinski: Regnum Siciliae, talijanski: Regno di Sicilia) bila je historijska kraljevina koja je egizistirala od početka 12. vijeka do početka 19. vijeka na Siciliji i na samom početku na teritoriju Južne Italije.

Historija[uredi - уреди]

Od Normana do Anžuvinaca[uredi - уреди]

Normansko kraljevstvo[uredi - уреди]

Normani su se iskrcali u Južnoj Italiji u 11. vijeku, na područje kojim je uglavnom vladao Bizant, uz nešto esklava autonomnih lombardskih gradova država u Kampaniji. Normani su pod vodstvom Roberta Guiscarda i njegova brata Rogera I. uspjeli do 1059. ovladati većim dijelom Apulije i Kalabrije.

Kraljevina Sicilija počela se formirati za vrijeme normanske invazije na Siciliju pod vodstvom Rogera I., koji je do 1091. uspio zauzeti posljednje muslimansko uporište i time ostvario kršćansku rekonkvistu, nakon tog je vladao Sicilijom kao grof. [1]

Njegov nasljednik Roger II. uspio je ujediniti otok sa teritorijma na Apeninskom poluotoku pa ga je 1130. antipapa Anaklet II, okrunio za kralja Sicilije, a nakon njega i papa Inocent II 1139. [1]

Stabilizacija Kraljevine Sicilije uslijedila je za vladavine Wilhelma II. (1166. - 1189.), koji je ujedinio bogatstvo svoje dinastije sa carevima Svetog Rimskog Carstva, ali kako nije imao potomaka, njegova nasljednica Konstanca udala se je za Henrika VI. [2]

Vladavina dinstije Hohenstaufen[uredi - уреди]

Time je sicilijanska kruna pripala švapskoj dinastiji Hohenstaufen, dosegnuvši svoj vrhunac za vladavine Fridrika II. [1]

Zbog sukoba sa papama koje su Hoenštaufovci stalno imali, papa Inocent IV. okrunio je 1266. Karla I. iz francuske anžuvinske dinastije za kralja Sicilije i Napulja. [2]

Vladavina Anžuvinaca[uredi - уреди]

Tako da nakon 1266. Kraljevinom Sicilijom vlada francuska dinastija Anžuvinaca. [1]Njihova vladavina je izazvala brojne otpore, zbog povećanih poreza i podređenosti otoka Napulju. Vrhunac tog nezadovoljstva kulminirao je ustankom nazvanim - Sicilijanska večernja, koji je započeo 31. marta 1282. nakon kojeg je uslijedila uspješna intervencija Petra III. Aragonskog (1239. - 1285.), koji se ustoličio u Cataniji za kralja Sicilije - 1282. [1] Nakon tog je uslijedio građanski rat u Siciliji zvan Rat sicilijanske večernje između pristaša francuske anžuvinske i španjolske aragonske dinastije. [1]

Petar III. Aragonski iskrcava se na Siciliji

Vladavina španjolskih habsburgovaca[uredi - уреди]

Nakon potpisivanja Mira u Caltabellotti - 1302., vlast je privremeno prigrabio Frederik III., Sicilijanski s naslovom Kralj Trinacre i tako prekinuo dugogodišnju sukob između Anžuvinaca i Aragonaca. Nakon njega vlada Frederik IV., Sicilijanski (1342. - 1377.) koji je 1372. sklopio ugovor, po kome je Aragoncima dano nasljedno pravo na Siciliju, ali kao vazalne države Napuljskog kraljevstva i Papinske Države. Nakon tog se Sicilijansko plemstvo podjelilo na pristaše Aragonaca i autonomaše, pa se nakon tog rasplamsao dugogodišnji građanski rat. [1]

Početkom 16. vijeka Kraljevina Sicilija učvrstila je svoje odnose sa Španjolskom. Nakon što je Ferdinand II. Aragonski zauzeo Napuljsko kraljevstvo (1501. - 1503.) nakratko su ponovno ujedinjene historijske Dvije Sicilije pod španjolskom krunom. Ali su se one ipak razlikovale po titulama kao Napuljsko kraljevstvo i Kraljevina Sicilija. Tokom 17. vijeka španjolsku vladavinu nad otokom je obilježilo nekoliko pobuna i zavjera, koje su ponekad vodili plemići, a u nekim slučajevima široki narodni slojevi, vrhunac tih nezadovoljstava kulminirao je u Mesinskoj buni 1674., uz podršku francuskog kralja Luja XIV, koja je bila toliko jaka, da su Španjolci tek iduće godine uspjeli ući u grad. [1]

Vladavina Burbonaca[uredi - уреди]

Nakon potpisivanja Utrechtskog mira - 1713., prestala je španjolska dominacija u Evropi, pa je Kraljevina Sicilija. dodijeljena Savojskoj dinastiji odnosno Vittoriju Amedeu II., koji se uspio održati na vlasti samo pet godina. Njegov najveći problem bio je sukob sa crkvom koja je polagala puno prava na posjede po Siciliji. [1]Njegov pokušaj da se održi na vlasti pomoću Španjolaca u čemu mu je pomagao kardinal Giulio Alberoni nije uspio, pa je vlast nad Kraljevinom Sicilijom - 1718. pripala austrijskim habsburgzima koji su je ponovno ujedinili sa Napuljskim kraljevstvom. [1]

Za vrijeme Rata za poljsko naslijeđe Habsburgzi su morali prepustiti vlast nad Kraljevinom Sicilijom i Napuljskim kraljevstvom - Burboncima, odnosno kralju španjolskom kralju Karlo III., koji je zauzeo jug Italije i od 1734. vladao Kraljevinom Sicilijom kao Karlo V a Napuljskim kraljevstvom kao Karlo VII. [1]

Od 1799. i između 1806. - 1815. Kraljevina Sicilija pružila je azil odbjeglim Burbonskim vladarima koji su pobjegli iz Napuljskog kraljevstva nakon francuske okupacije. [1]

Kraljevina Sicilija prestala je postojati 1816., kad je nakon sloma Napoleona i protjerivanja francuske vojske iz Napuljskog kraljevstva osnovana nova - Kraljevina dviju Sicilija. [1]

Izvori[uredi - уреди]

  1. 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 "Sicilia, Regno di" (talijanski). Encyclopedia Italiana Treccani. http://www.treccani.it/enciclopedia/regno-di-sicilia/. pristupljeno 7. 04. 2013. 
  2. 2.0 2.1 "Sicilian History" (engleski). Art Dieli. http://www.dieli.net/SicilyPage/History/SicilianHist.html. pristupljeno 7. 04. 2013. 

Vanjske veze[uredi - уреди]