Istopolni brak u Danskoj

Izvor: Wikipedia
Zakonski status istopolnih
zajednica
Brak

Nizozemska Holandija (2001)
Belgija Belgija (2003)
Španija Španija (2005)
Kanada Kanada (2005)
Južna Afrika Južna Afrika (2006)
Norveška Norveška (2009)
Švedska Švedska (2009)
Portugal Portugal (2010)
Island Island (2010)
Argentina Argentina (2010)
Danska Danska (2012)
Novi Zeland Novi Zeland (2013)
Urugvaj Urugvaj (2013)
Brazil Brazil (2013)1
Francuska Francuska (2013)
Ujedinjeno Kraljevstvo Ujedinjeno Kraljevstvo (2013 i 2014)2

Legalan u delovima država

Australija Australija (ACT)
Meksiko Meksiko (1 + DF)
Sjedinjene Američke Države SAD (14 + D.C.)

Portal LGBT.svg Portal LGBT

Istopolni brak u Danskoj će postati legalan 15. juna 2012, kada se očekuje da stupi na snagu novi zakon koji je usvojen u parlamentu 7. juna 2012. Prije legalizacije istopolnih brakova, istopolni parovi su mogli ući u registrovano partnerstvo. Danska je prva država u svijetu koja je omogućila ovu vrstu zajednica.

Registrovano partnerstvo[uredi - уреди]

Registrovano partnerstvo u Danskoj (danski: registreret partnerskab) je zakonski omogućeno 7. juna, 1989. godine, čime je Danska postala prava država u svetu koja je omogućila istopolnim parovima da sklapaju zakonske zajednice. Zakon je stupio na snagu 1. oktobra iste godine, kada je registrovan i prvi par Axel i Eigil Axgil, gej aktivisti koji su u velikoj meri bili zaslužni za donošenje ovog zakona. Zakon je 1996. godine počeo da se primenjuje i na Grenlandu, a 1999. su uneti novi amandmani. Zakonom o registrovanim partnerstvu garantuju se sva prava koja su garantovana zakonom o braku, osim u sledećih:

  • istopolni parovi nemaju zajedničko starateljstvo nad decom po automatizmu, ali imaju prava da usvoje decu svojih partnera, odnosno partnerki
  • zakoni koji eksplicitno pominju pol venčanih parova se ne primenjuju na parove u registrovanom partnerstvu
  • odrednice iz međunarodnih dokumenata se ne primenjuju na parove u registrovanom partnerstvu, osim ukoliko se obe potpisane strane ne slože drugačije.

Razvod prolazi kroz istu proceduru kao za razvod braka. Marta 2009. godine, u parlamentu je predstavljen zakon koji će omogućiti zajedničko usvajanje dece od strane istopolnih parova[1].

Odnos crkve[uredi - уреди]

Registracija parova je građanska ceremonija. Danska nacionalna crkva, koja je generalno konzervativnija od ostatka danskog društva, tek treba da donese konačnu odluku o tome kako će se postaviti prema ovom pitanju. Od 1997. godine crkva je prihvatila blagosiljanje istopolnih parova, ispoljavajući stav da crkva blagoslovi ljude, a ne institucije. Ipak, crkva ostavlja pojedinim sveštenicima da odluče da li će obaviti ceremoniju blagosiljanja parova, koja se razlikuje od ceremonije venčavanja.

Istopolni brak[uredi - уреди]

Iako je Danska bila prva država koja je u zakon unela registrovana partnerstva, istopolni brakovi se još uvek nisu ozbiljno razmatrali u Danskoj, kao što je to slučaj u ostalim nordijskim zemljama, od kojih dve već priznaju istopolne brakove. Partija socijal-liberala, kao i druge levo orijentisane partije u Danskoj podržavaju, podržava istopolne brakove.

Anders Fogh Rasmussen, koji je od novembra 2001. do aprila 2009. bio na mestu premijera Danske, bio je za uvođenje istopolnih brakova, kao i za crkvene istopolne brakove, ali je insistirao na tome da to govori kao građanin i pripadnik crkve, a ne sa autoritetom premijera. Opozicija iz redova socijal-demokrata ga je kritikovala zbog neaktivnosti u vezi sa istopolnim brakovima i tvrdila da Danska zaostaje za svojim susedima po tom pitanju[2].

Jula, 2009. godine na konferenciji o ljudskim pravima koja je održana povodom World Outgames u Kopenhagenu, Kamal Qureshi iz Socijalističke narodne partije je kritikovao vladu tvrdeći da ukoliko Danska ne prizna istopolne brakove, kao i istopolne crkvene brakove, onda "Danska ima zakone koji zabranjuju ljudska prava"[3].

Prema istražianjima, 2006. godine 69% građana i građanki Danske je podržavalo istopolne brakove[4].

Zakon kojim su legalizovani istopolni brakovi usvojen je u parlamentu 7. juna 2012. Zakon je podržalo 85 poslanika, dok ih je 24 glasalo protiv.[5]

Vidi dalje[uredi - уреди]

Spoljne veze[uredi - уреди]

Reference[uredi - уреди]