Insei

Izvor: Wikipedia

Manastirska vladavina ili sistem Insei (japanski 院政 ) bio je specifičan oblik vladavine Japanu za vrijeme Heianskom periodu. U njemu je car abdicirao, ali je usprkos toga zadržavao moć i uticaj. Abdicirani carevi su se formalno povlačili u budističke manastire, ali su iz njih djelovali na način koji je za cilj imao uspostaviti protivtežu uticaju carskih regenata i moćnog klana Fujiwara kao i ratničke klase.[1] Istvromeno je titularni car (odnosno nasljednik cara u manastiru) vršio isključivo ceremonijalne i formalne dužnosti.

Umirovljeni carevi su koristili titulu Daijō Tennō ili Jōkō. Oni koji bi ušli u budistički manastir su koristili titulu Zamonašeni car (japanski 太上法皇 Daijō Hōō).

Iako su carevi abdicirali i odlazili u manastire prije i poslije Heianskog perioda, izraz se uglavnom koristi za sistem koji je uveo car Shirakawa 1086. godine [2] a koji je prestao postojati sa uspostavom Kamakura šogunata 1192.[1]

Izvori[uredi - уреди]

  1. 1.0 1.1 Nussbaum, Louis-Frédéric. (2005). "Insei" in Japan Encyclopedia, p. 391. na Google Books
  2. Ponsonby-Fane, Richard. (1959). The Imperial House of Japan, pp. 257-258.

Literatura[uredi - уреди]