Ilarion Kijevski

Izvor: Wikipedia
Ilarion Kijevski

Ilarionovo ustoličenje, ilustracija u Radziwilskoj kronici
Crkva Carigradska (pravoslavna) crkva
Nadbiskupija/arhiepiskopija Kijevska mitropolija
Provincija Kijevska mitropolija
Metropola Kijev
Postavljen 1051
Stolovanje završilo cca. 1055
Prethodnik Kiril I
Nasljednik Jefrem I
Osobni/lični detalji
Smrt cca. 1055
Nacionalnost Rus/Ukrajinac
Denominacija pravoslavlje
Zanimanje svećenik, pisac
Svetost
Datum slave 21. oktobra (po julijanskom kalendaru
Štovanje u pravoslavna crkva

Ilarion (ruski: Иларион, ukrajinski: Іларіон; u zapadnim izvorima ponekad navođen kao Hilarion; ? - cca. 1055) bio je mitropolit Kijeva, poznat kao prvi ne-Grk, odnosno domorodac na tom mjestu, kao i autor jednog od prvih sačuvanih tekstova istočnoslavenske književnosti.

O njegovom porijeklu i životu postoje relativno oskudni podaci. Prema Povijesti minulih ljeta bio je monah i svećenik na dvoru kijevskog velikog kneza Jaroslava Mudrog u njegovoj rezidenciji Berestovo. Tamo je stekao reputaciju mudrog i učenog čovjeka. Nakon što je godine 1049. umro kijevski mitropolit Teopempt, Jaroslav ga je imenovao na njegovo mjesto. To je predstavljalo presedan, s obzirom da su mitropolite prije toga imenovali isključivo bizantski carevi; time je Jaroslav simbolički naglasio nezavisnost svoje države, kao i crkve u Kijevu. Tom imenovanju se kao ne-kanonskom usprotivio novgorodski episkop Luka Židjata, koji je zbog toga bio zatočen u Kijevsko-pečerskoj lavri.

Iako je Ilarion relativno kratko boravio na mjestu mitropolita, iza sebe je ostavio niz tekstova koje su citirali i kopirali kasniji kroničari. Među njima se najviše ističe propovijed poznata kao Slovo o zakonu i blagodati.

Vanjske veze[uredi - уреди]

Prethodi:
Teopempt od Kijeva
mitropolit Kijeva i sve Rusije
1051–1055
Slijedi:
Jefrem I od Kijeva