Demokratska Federativna Jugoslavija

Demokratska Federativna Jugoslavija (skraćeno DFJ) je država koja je istovremeno predstavljala poslednji period Kraljevine Jugoslavije i prvi period socijalističke Jugoslavije (kasnije poznate kao Federativna Narodna Republika Jugoslavija i Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija).

Odlukama Drugog zasedanja AVNOJ-a od 29. novembra 1943. godine, postavljeni su principi za osnivanje federativne države jugoslovenskih naroda posle Drugog svetskog rata, pod vođstvom Komunističke partije Jugoslavije. Predviđeno je da Jugoslavija bude federacija 6 republika: Slovenije, Hrvatske, Bosne i Hercegovine, Srbije, Crne Gore i Makedonije. Ova država bi pravno zamenila Kraljevinu Jugoslaviju, uz neka teritorijalna proširenja (Istra, Primorska).

Demokratska Federativna Jugoslavija je zvanično proglašena 10. avgusta 1945. godine na Trećem zasedanju AVNOJ-a u Beogradu. Posle izbora za ustavotvornu skupštinu novembra iste godine, država je 29. novembra preimenovana u Federativnu Narodnu Republiku Jugoslaviju.

Britanski povjesničar Noel Malcolm ocjenjuje da je komunistička vlast u Jugoslaviji uspostavljena uz vrlo visoku cijenu, a kao najpoznatiji primjer za tu tvrdnju navodi postupanje s različitim ostacima protupartizanskih snaga (i s njima združenim civilima) koji su se u travnju i svibnju 1945. bili sklonili u Austriju zaposjednutu Saveznicima: sa slovenskim "belogardejeima", s ustašama i domobranima, te s dijelom crnogorskih cetnika. Britanci su ih na Titov zahtjev izručili partizanima. Većina ih je bila pobijena poslije povratka na juli goslavensko tlo. Računa se da je gotovo 250 000 ljudi izgubilo živote u masovnim strijeljanjima, marševima smrti i koncentracionim logorima 1945. i 1946. godine.^[1]