Budizam u Jugoistočnoj Aziji
Budizam u jugoistočnoj Aziji (u Burmi, Tajlandu, Kambodži i Laosu) je pretežno teravada škole.[1] Vijetnam je u pre-komunističko vreme bio pretežno mahajana škole.
U ranom budizmu jugoistočne Azije se ispoljavao mnogo snažniji uticaj mahajanske tradicije nego što je to slučaj danas; često su bili zastupljeni i značajni tantrički elementi. Međutim, uticaj sinhaleskog teravada budizma je vremenom toliko ojačao da je postao zajednički okvir za budizam u jugoistočnoj Aziji: sve četiri zemlje služe se istim Pali kanonom spisa; njihovi monasi pripadaju teravadinskom redu i pridržavaju se pravila vinaje; monasi mogu da prelaze iz manastira jedne u manastire druge zemlje, a pali je zajednički jezik njihovog činodejstvovanja. Svaka od ovih zemalja je tokom svoje istorije bila monarhija, čiji su vladari tradicionalno bili teravadinski budisti, i nosili su zvanje glavnog monaha, ili nadzornika čitavog monaškog reda zemlje (sangharađa, u Burmi thathanabaing).
U zemljama jugoistočne Azije uočljivo je i prilagođavanje autohtonim oblicima religije, posebno verovanjima u duhove koje treba umilostiviti, kao i astrologiji i numerologiji. Ova lokalna verovanja su se stopila sa budizmom na narodnom nivou, stvarajući svojstvene nacionalne spojeve koji se nazivaju burmanski budizam, tajski budizam itd[2].
[uredi - уреди]
- ↑ Answers.com (see "Buddhism Dictionary: Theravada")
- ↑ Trevor O. Ling, Rečnik budizma, Geopoetika, Beograd 1998.
