Branko Horvat

Izvor: Wikipedia
Branko Horvat
Branko Horvat.png
Rođenje 24. jul 1928. (1928-07-24)
Petrinja,[1] Kraljevina Jugoslavija
Smrt 18. decembar 2003. (dob: 75)
Zagreb, Hrvatska
Polje ekonomija
Institucija Jugoslavenski institut za ekonomska istraživanja, Zagrebački ekonomski fakultet
Alma mater radničko samoupravljanje, tri vida demokracije
Poznat po ekonomsko planiranje
1983. je predložen za Nobelovu nagradu za ekonomiju

Branko Horvat (Petrinja, 24. 7. 1928 - Zagreb, 18. 12. 2003.) bio je jugoslavenski i hrvatski ekonomist, univerzitetski profesor i političar koji je znatno uticao na demokratizaciju jugoslavenskog društva.[1][2]

Biografija[uredi - уреди]

Branko Horvat je rođen u obitelji kirurga Artura Horvata (1895-1980)[1], židovskoga podrijetla,[3] i njegove supruge Dolores Stöhr, profesorice glasovira. Branko se zbog očeva posla preselio u Slavonsku Požegu, gdje je završio osnovnu i prve razrede gimnazije. Pred kraj Drugog svjetskog rata, 1944 godine, odlazi u partizane.[1] Nakon rata, studira ekonomiju i filozofiju na Sveučilištu u Zagrebu. Diplomirao je ekonomskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu 1952 godine, a doktorirao 1955 s radom "Ekonomika jugoslavenske naftne privrede".[1] Nakon toga odlazi na usavršavanje na "London School of Economics" i "Manchester University", gdje je doktorirao po drugi put 1959 godine s radom "Towards a Theory of Planned Economy". Nakon tog odlazi na usavršavanje na američki Harvard i MIT (1964-1965).[1]

Djelovanje u struci[uredi - уреди]

Nakon diplome zaposlio se u zagrebačkom "Institutu za naftu" kao analitičar, zatim je postao asistent na Ekonomskom institutu u Zagrebu (1953/54). Od 1955 radi u "Saveznom zavodu za planiranje" u Beogradu, uz suglasnost zavoda odlazi na studij u Englesku od 1955 do 1958 godine. Nakon povratka sa studija postaje šef Metodološkog odjeljenja Zavoda. On je svoj odjel pretvorio 1963 u "Jugoslavenski institut za ekonomska istraživanja".[1] Njegov Institut je osnovao međunarodni posdiplomski studij, prvi takve vrste u SFR Jugoslaviji. Branko Horvat je bio član tadašnjeg saveznog "Privrednog savjeta" i "Savjeta za tržište i cijene", zatim ekonomski savjetnik vlade i predsjednika Jugoslavije. Branko je bio ekonomski savjetnik i drugih država poput Perua, Brazila, Bangladeša i premijera Turske i Ukrajine. Kao član jugoslavenske delegacije u Ujedinjenim narodima, 1961 godine, izabran je za predsjednika "Komiteta za industrijalizaciju", te je pod njegovim predsjedništvom formirana agencija "United Nations Industrialization and Development Organization" (UNIDO).[1]

Nezadovoljan promjenom statusa Jugoslavenskog instituta za ekonomska istraživanja, podnio je ostavku 1970 godine.[1] Potom se preselio u Zagreb gdje se zaposlio kao docent na Ekonomskom fakultetu. Ondje je 1975 godine izabran za redovnog profesora iz predmeta ekonomska analiza, a pored toga predavao je ekonomsku teoriju, planiranje, ekonomski razvoj, komparativne ekonomske sisteme, sociologiju i političku teoriju. Bio je honorarni profesor na univerzitetima u Beogradu, Ljubljani i Podgorici, i gostujući profesor na univerzitetima u Michiganu, Floridi, Stockholmu, Universidad Catolica de Chile, Los Angelesu i Cambridgeu.

Na fakultetu je radio sve do 1992 godine kad je umirovljen s obrazloženjem tadašnje uprave da fakultetu ni on, a ni njegov institut više nisu potrebni, što je bila posljedica političkih promjena kad je Branko Horvat postao persona non grata sa svojim stavovima da su socijalizam i tržišna privreda spojivi i mogući.

Naučni rad[uredi - уреди]

Objavio je tridesetak knjiga od kojih su mnoge prevođene na 17 jezika; Historija jugoslovenske naftne privrede (1956-65), Ekonomika jugoslovenske naftne privrede (1962), Ekonomska teorija planske privrede (1961), Ekonomski modeli (1962), Međusektorska analiza (1962), Metode bilansiranja strukturnih proporcija u planu privrednog razvoja (1965), Ekonomska analiza (1968), Ekonomska nauka i narodna privreda (1968), Ogled o jugoslovenskom društvu (1969), Privredni ciklusi u Jugoslaviji (1969), Ekonomska politika stabilizacije (1976), Politička ekonomija socijalizma (1983), Radna teorija cijena (1987).[4]

Branko Horvat bio je dugogodišnji urednik (26 godina) međunarodnog časopisa "Ekonomska analiz"a.[4] Bio je među osnivačima i izabran je za prvog sekretara "Naučne sekcije Saveza ekonomista Jugoslavije" - 1961, bio je osnivač i predsjednik "Međunarodnog udruženja za ekonomiku samoupravljanja" - 1978 (od 1990 udruženje se zove "International Association for the Economics of Participation").

Za knjigu "The Political Economy of Socialism", koju je izdao 1982 u Americi, "Američko društvo ekonomista" predložilo ga je za Nobelovu nagradu za ekonomiju 1983 godine. Ušao je u najuži izbor, ali je nagradu dobio Francuz Gérard Debreu. Ta knjiga bila je knjiga godine u Americi, a u Jugoslaviji je tek izašla 1984 pod naslovom "Politička ekonomija socijalizma". 2001 knjiga je bila objavljena u Kini.

Političko djelovanje[uredi - уреди]

Branko Horvat je bio čovjek koji je imao snagu da ide protiv "glavne struje", takav je bio za života u Jugoslaviji, ali i kasnije. Među prvima je osjetio potrebu za radikalnom demokratskom transformacijom jugoslavenskog društva, te je još pri kraju 1988 bio jedan od pokretača UJDI-ja.[4] Nakon prvih parlamentarnih izbora u Hrvatskoj 1990 uviđa da UJDI nema nikakve šanse, pa 1992 osniva Socijaldemokratsku uniju,[4] koja također nije imala dobru prođu kod birača. Branko je u doba najvećih ratnih sukoba na prostorima Jugoslavije, predlagao ponovnu ekonomsku integraciju cijele bivše države i šireg okruženja, te je organizirao "Balkansku konferenciju"[4], smatrajući da je to jedina prava opcija za izlazak iz duboke krize koja je zahvatila regiju. U to je vrijeme to djelovalo kao uzaludan posao, te je Branko takvim promišljanjima stekao puno neprijatelja. Čitavo vrijeme je bio žestoki kritičar i protivnik politike hrvatskog predsjednika dr. Franje Tuđmana. Branko Horvat ostao je dosljedan svojim stavovima da su socijalizam, tržišna privreda i demokracija spojivi i mogući, te se za te ideje borio sve do svoje smrti. Ipak, Branko Horvat je bezgranično i prenaivno vjerovao u moć ekonomije i njenog obuzdavanja ponašanja u doba velikih nacionalnih previranja, ne shvaćajući okrutnost zbilje. Branko Horvat je preminuo u Zagrebu 18. 12. 2003 godine.

Djela[uredi - уреди]

  • Ekonomska teorija planske privrede, Beograd : Kultura, 1961
  • Towards a theory of planned economy (Economic studies), Yugoslav Institute of Economic Research, 1964.
  • Ogled o Jugoslavenskom društvu, Mladost, Zagreb, 1969.
  • Analysis of the economic situation and proposal for a program of action, Praxis (International Edition), 1971, str. 533-562
  • Political Economy of Socialism: Marxist Socialist Theory, Martin Robertson & Co Ltd, 1982., ISBN 978-0-85520-477-8
  • Kosovsko pitanje (Die Kosovo-Frage), 1988., ISBN 86-343-0447-7
  • The theory of international trade. An alternative approach, 1999., ISBN 0-333-73409-2
  • The results of backward transition in the Republic of Croatia, in: At the crossroads. Disaster or Normalization? The Yugoslav successor states in the 1990s, Valeria Heuberger, 1999., ISBN 3-631-33091-X
  • Novi put - new deal za Hrvatsku, Ekonomija. - Zagreb : Rifin, 1994. - ISSN 1330-0636.

Reference[uredi - уреди]

Literatura[uredi - уреди]

Partizanska spomenica 1941. Segment isključivo posvećen Narodnooslobodilačkoj borbi.
  • Romano, Jaša (1980). Jevreji Jugoslavije 1941-1945: žrtve genocida i učesnici narodnooslobodilačkog rata, Beograd: Jevrejski Istorijski Muzej, Saveza jevrejskih opština Jugoslavije.

Vanjske veze[uredi - уреди]