Branislav Sekulić
| Datum rođenja | 29.. oktobar, 1906. | |
| Mesto rođenja | Beograd, Srbija | |
| Datum smrti | 24.. septembar, 1968. | |
| Mesto smrti | Bern,  Švajcarska |
|
| Klub | ||
|---|---|---|
| Klub | - | |
| Pozicija | napadač | |
| Klubovi kao omladinac | ||
| 1921 -1924 | FK Dušanovac (Beograd) FK Karađorđe (Beograd) |
|
| Klubovi | ||
| Jugoslavija Monpelje Klub Franse Grashoper Uranija Ženeva Jugoslavija Jedinstvo |
||
| Reprezentacija | ||
| 1925-1936 | Kraljevine Jugoslavije | 17/8 |
|
* Datum aktuelizovanja: {{{aktuelizovano_(datum)}}} |
||
| Olimpijski zapisi | |||
|---|---|---|---|
| Fudbal | |||
| Svetsko prvenstvo | |||
| Bronza | 1930. Urugvaj | Jugoslavija | |
Branislav-Bane Sekulić (29. oktobra 1906. Beogradu — 24. septembra 1968. Bern (Švajcarska), je bio jedan od najboljih jugoslovenskih fudbalera između dva rata, istaknuti trener i pedagog.
Počeo je da igra u beogradskim klubovima Javor, Dušanovac, Karađorđe i Soko kao igrač podmlatka, da bi već 1921. sa bratom Dragutinom zaigrao za prvi tim Dušanovca - sa svega 15 godina! Obojica su igrali i u Karađorđu (Bane kao centarfor) i osvojili prvenstvo drugog beogradskog razreda.
Posle Sokola, prelazi u beogradsku SK Jugoslaviju u čijem podmlatku su već igrali braća "Moša" i Nikola Marjanović, "Baja" Dragićević, "Čiča" Luburić i Dača Đurić. Sa ovim igračima doživeo je punu igračku afirmaciju i u dresu SK Jugoslavije odigrao je 156 utakmica i postigao 110 golova. Kao odličan tehničar i dobar strelac, posebno se istakao u prvenstvu 1924. i 1925. kad je SK Jugoslavija osvojila dve jedine titule prvaka države. Igrao je na mestu centarfora, leve polutke a najčešće kao levo krilo.
Uz 28 utakmica za reprezentaciju Beograda i dve za "B" ekipu Jugoslavije (1934 — 1937), za koji je postigao jedan gol, odigrao je i 17 utakmica za najbolju selekciju Jugoslavije i postigao osam golova. Debitovao je 4. novembra 1925. u prijateljskoj utakmici protiv Italije (1:2) u Padovi, a poslednju utakmicu odigrao je takođe u prijateljskoj utakmici 13. decembra 1936. protiv Francuske (0:1) u Parizu.
Branio je boje Jugoslavije na prvom Svetskom prvenstvu 1930. u Urugvaju, a 26. avgusta 1934. protiv Poljske (4:1) u Beogradu postigao je tri gola.
Kad je jula 1926. napustio Jugoslaviju, bio je među prvim jugoslovenskim fudbalerima koji su kao profesionalci igrali u inostranstvu. U Francuskoj je igrao za Monpelje i Klub Franse, i na kup utakmici Monpelje - SAP (11:0) postigao devet golova! Igrao je i u Švajcarskoj za ciriški Grashoper i ženevsku ekipu Urania.
Vrativši se u Jugoslaviju, u sezoni 1935/36. ponovo je igrao za beogradsku SK Jugoslaviju, zatim je prešao u Jedinstvo u kome je 1937. godine završio karijeru.
Tokom Drugog svetskog rata bio je u zarobljeništvu, a posle rata se istakao kao odličan trener i pedagog. Bio je trener beogradske Crvene zvezde, novosadske Vojvodine, subotičkog Spartaka, Proletera iz Zrenjanina i Jedinstva iz Stare Pazove, a kad je 1957. napustio Jugoslaviju, bio je trener u Friburgu (1961), Liježu (1962 — 1963), u Austriji (1965 — 1966) i 1967. ponovo u Friburu (Švajcarska). U periodu 1958 — 1960. bio je trener reprezentacije Švajcarske
Posle višemesečne bolesti umro je u Gradskoj bolnici u Bernu, a sahranjen je u mestu Belfo (-{Belfaux}-) kraj Fribura.
Sadržaj/Садржај |
Trofeji [uredi - уреди]
SK Jugoslavija [uredi - уреди]
Vidi još [uredi - уреди]
Spoljašnje veze [uredi - уреди]
|
|||||
