Alternativne teorije slavenske historije

From Wikipedia

Skoči na - Скочи на: navigacija- навигација, pretraga - претрага

Alternativne teorije slavenske povijesti (ATSP) su teorijske postavke različitoga nivoa naučnosti, koji tvrde da je historijska nauka pogrešno opisuvaje historiju slavenskih naroda.

[uredi - уреди] Razlozi

Mnoge pristalice ATSP-a tvrde da su sačuvani pisani spomenici opisuvaju mnogobožačku historiju Slavena vrlo ukratko da tek s točke gledišta dominantnih religije i vladajućih dinastija. Razlog tome je što su ove religije i dinastije imali slavenofobski i rusofobski stavovi.

Na primjer, u periodu vladanja dinastije Romanovih (1613-1917) je bila prevlast stranaca u političkom, društveno-ekonomskom i naučnom životu Rusije.

Zapadni i južni Slaveni bili su takođe lišeni samostalnosti, jer Vatikan i austrijska vlast su uzeli pod kontrolu slavensku historiografiju.

[uredi - уреди] ATSP u Bosni i Hercegovini

Glavni članak: Visočke piramide

Bosanski istraživač Semir Osmanagić tvrdi da se nedaleko od grada Visokog nalazi više piramida izgrađenih ljudskom rukom u davnoj prošlosti. Ova hipoteza je razdražila zapadne naučnika, zato što Osmanagić iznosi dokaze drevnosti slavenske civilizacije.

[uredi - уреди] ATSP u Rusiji

[uredi - уреди] Trijumf njemačke koncepcije

U razdoblju od 1725. do 1742. godine u Ruskoj akademije nauka je bičp 45. francuskih i njemačkih akademika a samo jedan Rus. Nijemci Gottlieb Siegfried Bayer i Gerhard Friedrich Müller su imali najveća uticaja na rusku historiorafiju. Kako zapadni Evropejci tako i oni su radili tendenciozno: Jevreji, Grci i Rimljani su dobili slavnu i predugu historiju, dok su Slaveni dobili marginalne historijske uloge.

Ruski naučnici Vasilij Tatiščev i Mihail Lomonosov su odupirali krivotvorenju što smatrali da slaveno-ruska prošlost ima 3.-4. tisuće godina. Međutim, odmah iza smrći Tatiščeva i Lomonosova njihovi rukopisi o historiji su iščezli i posle nekog vremena bili objavleni u redakciji Müllera. Sasvim je moguće da je Müller izopačio tekst rukopisa, što sadržaj objavlenih knjiga i gledišta Müllera se podudaraju.

Zbog toga što prije 1841. godine udio stranih historičara u Ruske akademije nauka je iznosio 90 procenta, u Rusiji je pobedu odnela zapadna koncepcija: Slaveni došli na to područje u 5. ili 6. stoljeću naše ere.

[uredi - уреди] Slavenofilstvo i zapadnjaštvo

U 1841. g. desio se radikalni preokret nacionalnoga sastavu Ruske akademije nauka što izabrani za akademika 20 novih naučnika i svi su Rusi. Ali, ovi člani akademije bili su pristelici zapadne koncepcije. Zbog toga u ruskoj javnosti među slavenofilima i zapadnjakima izbila je žestoka borba.

Slavenofili su smatrali da njemački naučnici i njihivi sljedbenici (Nikolaj Karamzin, Sergej Solovjov) su izopačili slaveno-rusku historiju. Na primjer, slavenofil Aleksej Homjakov iznosio dokaze je da su Goti i Venedi u stvari bili slavenski plemena. Osim što, bio prevedeno i objavleno istraživanje Tadeusza Wolanskog, u kome je on obrazložio slavensko porijeklo Etruščana.

Međutim dinastija Romanovih je pružala podršku zapadnjacima: radovi slavenofila su se uništavali ili predavali zaboravu. U sovjetskom periodu ideje slavenofila bili su takođe zabranjeni.

[uredi - уреди] Savremena istraživanja

Posle sloma komunističkoga režima i likvidacije cenzure ponovo su otpočela istraživanja antičke slavenske historije.

Profesor Valerij Čudinov tvrdi da su najstariji uzorci slavenske pismenosti rune. U svojoj knjizi «Священные камни и языческие храмы древних славян» ruski istraživac navodi rezultate dešifrovanja preko 2000 natpisa, koji napravleni runicom.

Tako Čudinov je došao do zaključka da su Slaveni su imali tri tipa pisma: glagoljica, ćirilica i runica. Natpisi slavenskom runicom su na grčkim ikonama 5-10. stoljeća n.e., pa čak na starogrčkim vazama 6-2. st. prije n.e. Valerij Čudinov uopštava: praslavenski jezik bio je najveći u Evropi.

[uredi - уреди] ATSP u Serbiji

Glavni članak: Srpska autohtonistička škola

Tzv. «srpska autohtonistička teorija» stoji na stanovištu da su Slaveni (odnosno Srbi) naseljavali Balkansko poluostrvo još od neolita. Po pomenutoj teoriji, Srbi su kroz istoriju bili beleženi pod različitim imenima (Pelazgi, Etrusci, Sardani, Iliri, Tračani, Veneti, Tribali i dr.). Srpska alternativna historiografija pokušava da dokaže srpsko istorijsko pravo na sporne teritorije. Sljedbenici ovoj «škole» u pokušajima teritorialnih spora ne vode računa na to da Slaveni u stvari su raspali na odvojene narode tek u 5. i 6. stoljeću n.e.